"Droga na Księżyc. Apollo 11 i marzenia o lotach kosmicznych" Jonathan Fetter-Vorm

„To jest mały krok dla człowieka, ale wielki krok dla ludzkości” - powiedział Neil Armstrong, który zapisał się w historii jako pierwszy człowiek na Księżycu. Zaznaczyć trzeba, że ten „krok” to nie było jakieś hop-siup, że ludzie długo się do niego przygotowywali. Jak te przygotowania wyglądały? Mogłam to prześledzić w komiksie „Droga na Księżyc. Apollo 11 i marzenia o lotach kosmicznych” Jonathana Fetter-Vorma. Od starożytnych obserwatorów nieba, poprzez nowożytne odkrycia i zimnowojenną zawieruchę aż do symbolicznego kroku, jaki postawił Niel Armstrong na Księżycu.

Nie pamiętam, kiedy z taką przyjemnością przeczytałam książkę z dziedziny astronomii. Zawsze mam ten problem, że pewne zagadnienie mnie zainteresuje, ale nie do końca potrafię zrozumieć jego specyfikę. Natomiast koncept jaki obrał Fetter-Vorm jest wyjątkowo przystępny. Z jednej strony obserwujemy sam proces lądowania, księżycowy spacer, a także powrót astronautów na Ziemię. A to przetkane jest właśnie „drogą”, czyli innymi wydarzeniami, odkryciami, okolicznościami, które doprowadziły, że to było w ogóle możliwe. Autor pokazuje, jak ważna była tu ludzka ciekawość, ale też kontekst polityczny, czyli tzw. „zimna wojna”. Rywalizacja między mocarstwami, która napędzała to, aby wykorzystać wiedzę w praktyce. Ale są to też okoliczności, które sprawiły, że ten lot obrósł w wiele kontrowersji, co autor publikacji też akcentuje.

„Droga na Księżyc” to fantastyczne wykorzystanie komiksu na gruncie literatury popularnonaukowej. W żadnej innej formule nie dałoby się opisać tego tematu jako ekscytującej przygody. A tu właściwe każdy rozdział tak się czyta. Czy Fetter-Vorm pisze o obozach pracy czy przybliża postać Keplera, jest to wyjątkowo angażujące. Do tego zauważyć należy, jak autor sprytnie wykorzystał kolory, aby zaznaczyć kolejne rozdziały. Dzięki temu każdy ma niepowtarzany klimat, każdemu oddajemy się bez reszty.

Obcowanie z takimi publikacjami to sama przyjemność. Należy docenić jak Fetter-Vorm całościowo pokazał przedsięwzięcie jakim było lądowanie na Księżycu. Po trochu są tu ujęte różne aspekty związane w tym przedsięwzięciem: naukowy, technologiczny, historyczny, polityczny i społeczny. Takie opracowanie tematu pokazuje jak długa była to droga, a ujęcie go w komiksowe okienka nadaje mu jakiegoś przygodowego charakteru. Jestem zachwycona.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

Książeczki z naklejkami: "Pojazdy w mieście", "Pracujące pojazdy"

„Maltretowałam” ten temat nie raz i pewnie jeszcze parę razy to zrobię. Nad czym i dlaczego tak się znęcam zapytacie. Są to książeczki do wyklejania, a ich temat to... Tam ta dam... Pojazdy!!! I czy się to komuś podoba, czy nie, my uwielbiamy taką zabawę i jak tylko wypatrzę coś nowego w tym temacie będę wam pokazywać. Dziś mam dwie książeczki: „Pojazdy w mieście” i „Pracujące pojazdy”. W każdej z nich znajdziecie plansze, które trzeba będzie zapełnić głównie pojazdami, ale znajdzie się i klika ludzików i innych elementów.

Jak zerkniemy na wkładkę z naklejkami zobaczymy kolory, które mają nam niejako je grupować, ale – szczerze mówiąc – moje dzieciaki kompletnie nie zwracają na nie uwagi. Wyklejają tak jak im pasuje i tak jak się im podoba. I to jest fajne, bo taka zabawa wyzwala kreatywność, ale tez uczy rozwiązywać problemy. Kiedyś synek przykleił dwa autka za blisko siebie. Najpierw nie był zadowolony, ale wpadł na genialny pomysł. Dokleił więcej pojazdów i obwieścił, że zrobił karambol na autostradzie.

O naklejkach warto mówić w kontekście rozwoju mózgu, a co za tym idzie i mowy dziecka. Pamiętam jak znajoma logopedka tłumaczyła mi, jak wartościową zabawą jest kategoryzowanie. I takie plansze można właśnie do tej zabawy można wykorzystać. Chociażby pod kątem miejsca pracy np. magazyn, praca na śniegu, pojazdy rolnicze.

Na koniec jeszcze rzucę tekst, który rodzice chyba lubią. To taka zabawa, która pozwoli wypić ciepłą kawę i to zabawa bez brudu. I piszę to szczerze, bo sama wiem, ile czasami te kilka minut spokoju znaczy. Dlatego nieważne, czy wykorzystacie te (lub podobne) książeczki do luźnej czy bardziej skoordynowanej zabawy. Ważne, że będzie to dobra zabawa.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Północna droga: Pasja według Einara. Trzy mołode pieśni" Elżbieta Cherezińska

Stary świat musiał ustąpić nowemu. Chrześcijaństwo zaczęło wypierać wiarę w nordyckich bogów i dawne rytuały. Jak odnaleźć się w tych zmianach? Czy da się ponieść fali, czy iść pod prąd z nadzieją, że uda się ocalić dziedzictwo? W kolejnych częściach cyklu „Północna droga” pt. „Pasja według Einara” i „Trzy młode pieśni” Elżbieta Cherezińska opisuje właśnie bohaterów, którzy muszą skonfrontować się z dawnymi legendami, a także zmierzyć z nowym – czy nowoczesnym światem?

Einar z „Pasji według Einara” jest synem kapłana. Jego ojciec „odczytał” przepowiednię o nadejściu nowej wiary, co nie spodobało się wszystkim. Po jego śmierci Einar trafia do klasztoru. Jest wychowywany inaczej, ale „buzuje” w nim ciągle krew wojownika. Chłopak jest wyraźnie rozdarty pomiędzy dwoma tradycjami, jakie mają na niego wpływ. Ale też wyjątkowo samotny ze swoimi pragnieniami.

W „Trzech młodych pieśniach” Cherezińska oddaje głos nowemu pokoleniu. Ragnar (syn Einara i Halderd), Bjorn i Gudrun (dzieci Regina i Sigrun). Młodzi ludzie, którzy żyją w cieniu swoich rodziców, ale też muszą zmierzyć się z ich legendą i oczekiwaniami, jakie maja wobec nich dorośli i swoimi własnymi pomysłami na przyszłość. Do tego dochodzi nowa wiara, nowe okoliczności w których uczą się żyć.

Sama nie wierzę, że to piszę, ale te księgi podobały mi się jeszcze bardziej niż pierwszy tom. Wtedy wydawnictwo skusiło mnie, że będą to historie o kobietach. I tak było. Poznałam dwie jakże róże bohaterki, dzięki którym zajrzałam do świata Wikingów. I właściwie poszłam za ciosem kontynuując spacer po północnej drodze. Tom drugi, który zawiera księgi trzy i cztery, zaskoczył mnie całkiem inną dynamiką. Jest mocniejszy, brutalniejszy, bardziej wyrazisty. W dalszym ciągu mamy tu kawał barwnie opisanej historii. I dodać trzeba, że Cherezińska świetnie pokazuje, ze kształtowała ją i polityka i legendy. Pokazuje, jak wiele wiara, obrzędy znaczyły dla tych hardych wojowników.

„Północna droga” to fantastyczne przedsięwzięcie. Zarówno dzięki konceptowi, jak i wspaniałemu talentowi autorki. Cherezińska kreuje bohaterów z krwi i kości. To nie są pionki, a prawdziwi ludzie ze swoimi troskami i radościami. Autorka zręcznie krzyżuje ich drogi, aby opowiedzieć o przemianach na północy. O danych, fascynujących czasach.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

Dwór cierni i róż" Sarah J. Maas

Zabiła i musi ponieść karę za swój czyn. Nie liczą się tłumaczenia, że zrobiła to, aby nakarmić rodzinę. Bestia, która wdarła się do ich domu mówi jasno, albo ona pójdzie z nim, albo cała jej rodzina poczuje konsekwencje jego gniewu. Jego przyjaciel i sługa musi zostać pomszczony. Więc Freya idzie. Idzie za mur, do świata, który ja przeraża. Jak poradzi sobie wśród strasznych i wyniosłych Fae? Wśród istot, których się boi i którymi gardzi.

Mówi się, że „Dwór cierni i róż” Sarah J. Maas to inspiracja baśnią „Piękna i Bestia”. Jeżeli tak to raczej bardzo luźna inspiracja. Szczerze mówić, gdyby mi ktoś tego nie powiedział, to bym się nie domyśliła. Mamy dziewczynę i bestię w pięknym dworze i właściwie to tyle. Czy motywacje obu bestii – tej z baśni i tej z powieści – są takie same? Chyba nie. Aczkolwiek przedsięwzięcie przez jakim staje Sarah J. Maas jest zdecydowanie bardziej rozbudowane, przez co i historia, która wyszła spod jej pióra jest znacznie bardzie zagmatwana.

„Nie ufaj swoim zmysłom” - wybaczcie brak przypisu, ale mniej więcej takie słowa usłyszała Freya w pewnym momencie swojej przygody. I wy czytelnicy nie ufajcie swoim ocenom. Muszę się wam przyznać, że poświęciłam tej powieści za mało uwagi, sugerując się, że skoro to romantasy, to nie potrzeba czytać ze szczególnym skupieniem. O jakież było moje zdziwienie. Jest to taka książka, w której warto przypatrzeć się deltom. Nie jest to łatwe. Mogą one umknąć w pewnym przesadzeniu – słownym i emocjonalnym – jakże charakterystycznym dla tego typu powieści. Jednakże Maas mnie zaskoczyła. Może nie finałem, ale drogą do niego na pewno.

Co jest na największym plusem tej powieści, to rozbudowany świat z długą historia konfliktu między ludźmi i fae. Jeżeli chodzi o zasady, jakie w nim obowiązują, kiedy wydaje się nam, że jesteśmy w stanie je śledzić, okazuje się, że jest to świat pełen kłamstwa i intryg. Jest to o tyle wygodne dla autrki, że przykrywa wszelkie – pozorne lub nie – absurdy i daje możliwości do świetnych zwrotów akcji, co Mass genialnie wykorzystuje.

Ale żeby nie było tak idealnie spójrzmy na ewentualne minusy. I tu muszę napisać, że językowo jest raczej monotonnie. Maas kreuje brutalne okoliczności, a reakcje bohaterów na nie to zazwyczaj ściśnięcie żołądka, „cofka” i podobne objawy. Czyli jest tak straszno, że wszystkich bolą brzuchy. Inny przykład. Freya to raczej uparta bohaterka i czasami zachowuje się jak dziecko, do którego trzeba mówić dziesięć razy. I jest to o tyle meczące, że czasami jakiś temat powraca - i to w podobnych słowach – kilkukrotnie, aż w końcu do bohaterki dociera, że jest inaczej niż myślała i upierała się.

Nie wiem, czy opinia , którą dziś publikuję będzie dla was wartościowa, bo nie jestem jakąś wielką fanką romantasy. Ale – pierwsze „ale” - Ewelina, która prowadzi internetowy klub książki namówiła mnie do przeczytania „Dworu cieni i róż” i – drugie „ale” - ta powieść nawet mi się spodobała. Nie brak w niej pewnej tendencyjności tego typu książek, jak i przesadzonych reakcji i sformułowań. Ale – czyżby trzecie „ale” - obok rozwiązań, jakimi romantasy przesiąkło, jest tu kilka godnych uwagi elementów, dla których warto zainteresować się tą książką.

Czytaj więcej »

"Śledztwo z pazurem. Skandal w operze" Anne-Marie Desplat-Duc, Anne Dumergue

Opera to miejsce, które ocieka perfekcją. Piękne stroje, dopracowane ruchy – tu nie ma miejsca na plamy i bylejakość. Właśnie zaproszenia do opery dostała Panna Kicia. Namawia Komisarza Oslo, aby jej towarzyszył. Kiedy docierają na miejsce zastają obraz nędzy i rozpaczy. Sukienka myszki Gryzelki, primabaleriny, jest poplamiona. Złośliwość czy wypadek? Oto kolejne zadanie dla komisarza Oslo.

W tej części jest naprawdę nerwowo. Występ zaraz ma się zacząć, a sukienka jest zniszczona. Powinnam dodać, wyjątkowa sukienka, uszyta specjalnie dla Gryzelki. Nie ma się co dziwić, że primabalerina jest wściekła i załamana. Autorki książki uchwyciły w tej nota bene zabawnej historii, jakże lubiany przeze mnie wątek, zazdrości. Pierwszą podejrzaną jest rywalka Gryzelki. Wszyscy myślą, że to ona zniszczyła sukienkę. Jednak – jak to w w przypadku cyklu „Śledztwo z pazurem” - okazuje się, że pierwsza, najbardziej oczywista myśl wcale nie musi być trafna. Należy dobrze zbadać tropy, aby nie oskarżyć kogoś niewinnego.

Można powiedzieć, że Oslo i Panna Kicia znaleźli się we właściwym miejscu i czasie. W końcu policja jest od rozwiązywania aferek. Z czego wynikł „Skandal w operze”? Zapraszam was do poznania tego zabawnego kryminału dla dzieci. My wspaniale bawimy się czytając ten cykl.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Rozwikłanie" Katarzyna Młyńska

Czy czas herosów przeminął? Kiedyś były ikoniczne powieści o niezniszczalnych , którzy samym spojrzeniem powalili przeciwnika, a teraz chyba jest moda na „przeciętniaków”, którzy jakimś zbiegiem okoliczności (czy jak to nazwiemy) zostają wciągnięci w ratowanie świata. Bohaterka książki „Rozwikłanie” Katarzyny Młyńskiej, Semnet, to artystka. Wraz z partnerką dostają zaproszenie na bal maskowy. Jego uczestnicy zostają zaatakowani, a Felifery – partnerka głównej bohaterki – znika. I właśnie dlatego można powiedzieć, że w przypadku tej powieści rewolucja wynika z miłości. Semnet nie jest idealistką, nie planuje zmienić świata. Ona chce odnaleźć ukochaną.

Od razu wypada zaznaczyć, że – pomimo iż z opisu wynika, że mamy tu parę jednopłciową - „Rozwikłanie” nie jest powieścią LGBT. To jest historia science-fiction z wątkiem systemu, który się zagalopował. O wyzysku, któremu ktoś w końcu powiedział dość. I mnie się nawet podoba, że nie mówimy tu o bohaterce zaślepionej ideałami. Jej motywacja jest bardzo ludzka, naturalna. A siła jaką miłość w niej wyzwala zachwyca.

Nie do końca rozumiem świat jaki stworzyła Katarzyna Młyńska, ale jedno jest w nim wyjątkowo ciekawe. Jak na standardy powieści science-fiction, jak na jej rozmach – w końcu mówimy o galaktyce – ta historia jest kameralna. Być może dlatego tak trudno było mi się w niej odnaleźć, bo chciałam zobaczyć, zrozumieć za dużo zamiast skupiać się na Semnet i na tym co dzieje się wokół niej.

Jak minus tej powieści muszę wytknąć język. „Język polski, a także każdy inny język, którym się posługujemy, zmienił się nie do poznania do czasu, w którym ta historia ma miejsce. Została przetłumaczona dla Waszej wygody.”¹ - czytamy na samym początku książki. I to jest już dla nas znak, że autorka będzie cudować. I owszem znajdziemy tu dziwne końcówki, czy łamańce językowe typu „Kali jeść, Kali pić”. Nie umiem wam powiedzieć, co Młyńska chciała przez to osiągnąć. Pewnie nadać bohaterom swego rodzaju charakteru wyjątkowości. Cóż. W moim odczuciu ten cel nie został osiągnięty. Za to bardzo utrudniło to czytanie.

A wy wolicie herosów, czy zwykłych ludków, którzy obalają systemy? Ja doceniam oba typy bohaterów, ale faktycznie ten drugi jest bliższy czytelnikowi. Ilu z nas zobaczy siebie w Semnet? Czy ta bohaterka potrafi inspirować. Młyńska dała jej porządną motywacje do działania. Co jest twoją?

1 Katarzyna Młyńska, „Rozwikłanie”, Gdynia 2026, Novae Res, s. 5.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.

Czytaj więcej »

"Sherlock i ty. Tajemnica zaginionego domu" Andrew Lane

Bohaterami książki „Sherlock i ty. Tajemnica zaginionego domu” są przodkowie Sherlocka Holmesa i Johna Watsona. Sherlock i Verity spotykają się w okolicy domu na Baker Street 221B. Oboje maja detektywistyczne zacięcie, a los sprawia, że zostają zaangażowani w dziwną sprawę. Chłopiec o imieniu Bradley wraca szybciej z wycieczki szkolnej. Chciałoby się powiedzieć, że wraca do domu, ale właśnie w tym rzecz, że jego dom znika. Pod znanym mu adresem mieszkają inni lokatorzy. Co dziwne, kiedy detektywi jadą na miejsce, aby zbadać sprawę, wszystko jest znowu po staremu. Budynek i rodzina Bradley'a wrócili. O co tu może chodzić? Czy leki na alergię tak bardzo zaszkodziły chłopcu, że pomylił adres? A może ktoś specjalnie chciał go zmylić?

„Sherlock i ty. Tajemnica zaginionego domu” to powieść detektywistyczna z prawdziwego zdarzenia. Nie dosyć, że sprawę prowadzą prapraprawnukowie słynnych detektywów, to młody Sherlock podchodzi do niej z należytą powagą. Książka zaczyna się jak jego dziennik, aby – całkiem naturalnie – przekształcić się w powieść z pierwszoosobową narracją. Co ciekawe całość jest zaszyfrowana. Co to znaczy? Rozdziały nie są ułożone po kolei. Po każdym z nich czeka na nas zagadka. Tylko poprawne jej rozwiązanie wskaże nam, na której stronie jest dalszy ciąg tej historii. Spokojnie, nie stresujcie się, są też podpowiedzi. Jak oceniam ten zabieg? Jest on na swój sposób atrakcyjny i podsyca w nas chęć główkowania, a także chroni przed podglądaniem zakończenia. Natomiast ja lubię kontrolować, ile jeszcze mam do przeczytania, przez co czułam lekki dyskomfort skacząc po stronach.

A jak podobała nam się sama historię? Znikający i pojawiający się dom - brzmi niesamowicie, prawda? Zagadka jest niecodzienna i to jest jej mocną stroną. Śledztwo prowadzą młodzi detektywi. Wspominałam już o Sherlocku i Verity, ale dodać muszę, że wspiera ich Brygada z Baker Street, grupa genialnych dzieciaków, które założyły tajne laboratorium komputowe. Oni wierzą, że rozwiązanie zagadki jest na wyciągnięcie ręki, że jest dużo bardziej oczywiste niż nam się wydaje. Dlatego fabułę oceniam jako angażującą, mimo że sama sprawa klaruje się dosyć późno. Jeśli się nie mylę, dopiero w czwartym rozdziale pojawia się Bradley. Jest to trochę wystawienie cierpliwości czytelnika na próbę, ale zostaje to zrekompensowane.

Na koniec chciałam napisać, że jest to bardzo angielska książka. Ne wyjaśnię dlaczego. Uznajmy, że to ma podsycić waszą ciekawość. A wierzę, że znajdzie się duże grono czytelników tej książki. Z różnych stron słyszę, że powieści o Sherlocku Holmesie się nie starzeją, że rośne kolejne pokolenie fanów tego bohatera.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Lizbona. Sardynki i słonie" Janka Wollny

Po co podróżujemy? Żeby poznawać nowe miejsca i kolekcjonować wspomnienia. A czy próbujecie zrozumieć miejsca, które odwiedzacie? Dowiedzieć się, co je ukształtowało? Dziś chciałam wam opowiedzieć o książce, która opisuje stolicę Portugalii. Mowa o publikacji „Lizbona. Sardynki i słonie” Janki Wollny.

Od razu należy zaznaczyć, że znaczna część tej książki to historia tego miasta. Jak Lizbona stała się Lizboną jaką znamy. Jakie wpływy mieszały się na tych terenach? Arabowie, Rzymianie, Fenicjanie. Wielkie odkrycia geograficzne, niewolnicy, trzęsienie ziemi, rewolucja. Historia tego regionu jest barwna, a Janka Wolly opowiada ją z niesamowitą energią. Ja się wkręciłam.

Nie zabraknie tu współczesnej Lizbony, ale pojawia się ona w sugestywnie zatytułowanych fragmentach: „Migawki” i „Klucze”. To Lizbona widziana oczami autorki. Wspomnienia miejsc, osób. Nieco osobiste i bardzo refleksyjne. Piękne, magiczne i pełne obaw, czy Lizbona przetrwa współczesność, czy nie zostanie zadeptana przez turystów. Czy zachowa swojego ducha?

Jeśli już o duchu mowa. Książka „Lizbona. Sardynki i słonie” pozwala poczuć ducha miasta. Bo ten duch kryje się właśnie w przeszłości. Kiedy zrozumiemy przeszłość, zrozumiemy też teraźniejszość. Janka Wolly udowadnia, że warto znać historie miejsca, które się odwiedza, bo dzięki temu jest ono jeszcze bardziej fascynujące. Polecam wam i tę książkę i Portugalię, jako kierunek podróży.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Heidi" Johanna Spyri

Heidi, mała sierotka, z którą – wydawało się – będzie problemem, a okazała się „słoneczkiem” rozświetlającym prozę życia. Dziewczynka została sierotą mając rok. Ciotka przyrzekła, że się nią zaopiekuje, ale postanowiła wyjechać za pieniądzem. Zostawiła ją u dziadka, Co z tego, że mruk i samotnik, w końcu też ma zobowiązania wobec dziecka. Dziadek zajął się nią jak najlepiej potrafił. A Heidi oczarowała go swoją beztroską, prostolinijnością i dobrem. Ułożyli sobie życie wśród szwajcarskich gór. Jednak ciotka wraca. Znalazła dla Heidi zajęcie w dużym mieście. Jak dziewczynka odnajdzie się w nowym otoczeniu?

„Heidi” Johanny Spyri uznawana jest za klasykę literatury dziecięcej. Książka, która może różni się od tego, co obecnie wydaje się dla młodych czytelników, co nie znaczy, że jest gorsza. „Heidi” od początku czaruje ciepłem, niewinnością i ufnością. Jest to przecudowna bohaterka, którą cieszą proste rzeczy. Halny Dziadek ma niewiele, ale to niewiele to i tak nad to. Heidi to docenia. Do tego dziewczynka jest cudowanie empatyczną osóbką. Otacza czułością, każdą istotę, jaka staje na jej drodze. Czy to rówieśnik z chatki obok, czy to dziadek, czy to jej frankfurcka towarzyszka Klara (słabego zdrowia dziecko, jeżdżące na wózku inwalidzkim). Heidi nie ma w sobie grama zła. Ta dziewczynka zbudowana jest z życzliwości. I to jest wspaniałe.

Chciałabym, żeby to była jedna z tych książek, które nigdy się nie zestarzeją. Pewnie tak nie będzie, bo widać, że chociażby tempo jest inne niż we współczesnych powieściach dla dzieci. Ale będę sobie wmawiać, że to plus. Że taka książka pozwala odetchnąć i pozytywnie się naładować. Dla mnie najważniejszą wartością tej książki jest empatia, której ogromnie potrzebujemy. Do tego główna bohaterka pięknie cieszy się z małych rzeczy. Kubek mleka, kawałek sera, miejsce do spania i łąka – Heidi docenia to co ma, nie goni żeby mieć więcej, chociaż zasmakowała dostatku. Dla dzieci wychowanych w erze konsumpcjonizmu to może być szok. Co z nim zrobią?

Czytaj więcej »

"Rezerwat ludzi i wilków" Zdrawka Ewtimowa

W świecie zwierząt króluje prawo silniejszego. Czy widzicie podobną zależność, jak chodzi o ludzi? Czym tam siła się przejawia? Zapraszam was do zapoznania się z powieścią Zdrawki Ewtimowej „Rezerwat ludzi i wilków”. Jej akcja ma miejsce w Starej Wsi. W miejscu, gdzie mieszkańcy sami ustalają zasady. Terror sieje tu Rudy Dymitr i jego zgraja. Jednak w wiosce znajduje się ktoś, kto mu się przeciwstawia. Stara zielarka Elena jest poniekąd również postrachem wsi. Kobiet nie da sobie „w kaszę dmuchać” i dziarsko przepędza łobuzów ze swojego ogrodu. Można powiedzieć, że trwa między nimi ciągła wojna i to właśnie staruszka wydaje się bardziej pewna swego. Jednak nie ma ona jednoznacznego poparcia innych mieszkańców wioski. Jest sama w swojej walce o sprawiedliwość.

Jest takie powiedzenie, że „człowiek człowiekowi wilkiem”. I skoro już te wilki zostały przywołane w tytule książki spróbujmy przez jego perspektywę spojrzeć na społeczność wykreowaną przez Zdrawkę Ewtimową. Może zacznę od tego, że Elena to nie jest klasyczna superbohaterka, to nie postać, która wznieca powstania. To skromna kobieta, która walczy o własną sprawiedliwość, tak jak potrafi. I tak naprawdę cierpi na tym jej reputacja i reputacja jej rodziny. Elena uchodzi za dziwaczkę, której ludzie się boją. Zamiast szanować jej wiedzę z zakresu zielarstwa zwracają się o pomoc w ostateczności, a i to często podszyte jest błaganiami przetykanymi groźbami. Można odnieść wrażenie, że kobieta jest odmieńcem, który nie chce podporządkować się zasadom stada. Jakie brutalne i niesprawiedliwe by te zasady były, zasady to zasady.

Nie można nie zauważyć, że „Rezerwat ludzi i wilków” to nie tylko opowieść o Elenie. Ewtimowa śmiało zmienia perspektywę, oddając głos jej rodzinie – wnuczce, synowi, synowej – jak i innym bohaterom. Wychodzi z tego powieść nieco poszatkowana, ale jakże głęboka. Widzimy z czym zmaga się każda z tych postaci. I chyba każda w pewien sposób czuje się odrzucona. A sposoby walki z tym odrzuceniem są przeróżne. Mamy tu nieco inne potraktowanie motywu „samotności w tłumie”. Nie – jak zazwyczaj jest to robione – jako samotność w dużym mieście. To jest mała społeczność, która żyje blisko siebie, ale nie ze sobą. A raczej okoliczności sprawiły, że oni musieli tę społeczność stworzyć. W tej społeczności najpierw jestem „ja”. Bronię siebie, więc się nie wychylam.

Ewtimowa w tej powieści skutecznie miesza naturalizm z baśniowością. Wydarzenia, historie są boleśnie realne i brutalne, ale też jest w tej książce coś niezwykłego. Czy to siła głównej bohaterki? Czy to miejsce tak odległe i bliskie zarazem? Jasny przekaz przetkany jest czymś nieuchwytnym Jakąś myślą, wrażeniem, które nagle pojawia się nam w głowie i czasami wyraża więcej... Jest to też wspaniała literacka kompozycja, która ma właśnie wywoływać wrażenie.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Mopsorożek i podwodna przygoda" Matilda Rose

W książce „Mopsorożek i podwodna przygoda” poznamy narwalkę Błyszczałkę. I to właśnie ona ma problem. Jest smutna. A jej właścicielka, syrenka Miłka, nie wie dlaczego. Kontaktuje się ze Sklepem z Magicznymi Zwierzętami. Może znajdzie się tam coś, co rozweseli jej pupilkę?

Co jest mocnym elementem każdej książki o Mopsrożku, to życzliwość. Tu nikogo nie zostawia się w potrzebie. Kiedy jakieś zwierzątko ma problem, przyjaciele nie ustają w staraniach, aby go rozwiązać. Sztandarowymi postaciami z tego cyklu są księżniczka Ala i Mopsorożek. Jakoś tak wyszło, że zazwyczaj towarzyszą im książę Filip i Złotka. Czyli mamy właściwie kwartet, który pędzi do Koralowej Zatoki, aby pomóc Błyszczałce. Za wszelką cenę próbują ją rozweselić, aczkolwiek jest to trudne. W końcu, dzięki uważnej obserwacji zwierzątka, domyślają się co ją gryzie i mogą szukać sposobu pocieszenia.

Ponieważ potencjalni czytelnicy tej książki raczej na mojego bloga nie zaglądają, pozwolę sobie zdradzić ich opiekunom, że smutek narwalki wynika z tęsknoty. Bardzo brakuje jej dawnej przyjaciółki, która się przeprowadziła. Postanowiłam, o tym napisać, bo pomoże to zadecydować, czy wam i waszym dzieciom odpowiada taka tematyka. Natomiast zaznaczyć muszę, że wcale nie musicie mieć podobnych zmartwień, aby odnaleźć się w tej historii. Każda z bajek o Mopsorożku, to piękna lekcja empatii, a takie zawsze procentują.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Już ci niosę suknię z welonem" Joanna Szarańska

Jednym z atrybutów panny młodej jest suknia ślubna. Każda dziewczyna stająca na ślubnym kobiercu chce wyglądać pięknie i wyjątkowo, ale też dobrze czuć się w wybranej kreacji. Mówię o tych – może oczywistych – sprawach, bo sercem powieści Joanny Szarańskiej jest salon sukiem ślubnych. Właściwie już okoliczności jego powstania są niezwykłe. Michalina, spokojna emerytka, dostaje nieoczekiwaną przesyłkę. Dawna koleżanka, która prowadziła salon sukien ślubnych przekazuje jej swoją kolekcję wierząc, iż każda sukienka znajdzie swoja właścicielkę. Nieco oszołomiona Michalina reaktywuje Ofelię, bo tak też nazywał się salon koleżanki. W tym miejscu przecinają się losy kilku przyszłych/potencjalnych panien młodych, a także ich czasami słodko-gorzkich historii.

Od razu spodobała mi się idea książki. Pomijam sprawy praktycznie, jak starsza pani utrzymuje salon. To nie jest ważne. Ważna jest pięknie wykreowana sceneria do poznania opowieści o marzeniach – tych rodzących się i tych zniszczonych. Szarańska, przy wyborze ślubnej sukni, wspaniale uchwyciła to, że ślub to nie tylko obiad, orkiestra i dekoracje. Nie zaprzeczę, że detale są ważne, aby to wesele było piękne. Jednak te okoliczności powinny być dla małżonków okazją do przemyślenia, czego oczekują. Ale też do wprowadzenia życia na te wymarzone tory. Michalina cudownie słucha panien młodych, pozwala im się otworzyć, a także zachęca do słuchania głosu serca i intuicji, a także do odwagi. Jak one pokierują swoim życiem? Czy ich wyśniony dzień będzie idealny?

Jestem naprawdę zadowolona, że sięgnęłam po tę książkę. Urzekła mnie atmosfera, jaką wykreowała Michalina w swoim salonie i zaciekawiły bohaterki. Oczywiście, że miałam historię, którą śledziłam ze szczególną ciekawością, jednak nie przeszkadzało mi to, że jest przerywana innymi. Każda z bohaterek jest inna i każda inaczej patrzy na ślub. Co ciekawe Szarańska nie burzy ich marzeń, ale i tak w powieść wkrada się życiowa perspektywa. Podziwiam i szanuję takie sposób pisania.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Tataman i koszmarny braciszek" Arttu Unkari

Kto ma rodzeństwo wie, że takie relacje mogą być trudne. Jak to się mówi, można w ogień za sobą skoczyć, ale broń boże, żeby brat czy siostra oddychali tym samym powietrzem. Jeżeli pamiętacie cykl o Tatamanie, to wiecie, że jego bohaterka, Olga, ma młodszego braciszka. Beniaminek jest malutki i jest oczkiem w głowie rodziców. Przecież jest taki uroczy. Czy na pewno? Taki brzdąc ma swoje fochy, a w pierwszej części pt. „Tataman i eksplodująca kupa” już pokazał charakterek. Do tego wszystkiego robi się straszne zamieszanie, bo nagle dorośli zaczęli mówić prawdę, tylko prawdę i samą prawdę. A poza tym są jacyś dziwni – bardziej niż zwykle. W tym całym zamieszaniu w okolicy następuje fala kradzieży. Otumanieni dorośli zdają się jej nie dostrzegać. Olga znowu musi się wykazać i naprowadzić swojego tatę na trop. Czy jej się to uda? Przekonacie się czytając powieść dla dzieci „Tataman i koszmarny braciszek”.

Pierwsza książka z cyklu o Tatamanie zachwyciła moje dzieci kibelkowym humorem i krytyką szkoły. Ja wiem, że nie jest to podwód do dumy, ale ubawiliśmy się przednio. Druga część zapowiadała się obiecująco, bo u nas jest również konfiguracja starsza siostra i młodszy brat. Jak wypadła? W moim odczuciu nieco odstaje poziomem od jedynki, ale nie jakoś dramatycznie. Fabuła wydaje się skomplikowane. Przeplatając się trzy wątki – braciszek, mówienie prawdy i kradzieże. Dołóżmy do tego postać Wiśni, której obecność może być niezrozumiała bez znajomości pierwszego tomu. A jak chodzi o humor, to jest ciągle ta sama liga, jednak – nie oszukujmy się – eksplodujący kibelek ciężko przebić.

Jak widzicie poprzeczka była postawiona wysoko, ale też dzieci miały ogromne chęci dalej bawić się z tym cyklem. Trochę utknęły między tymi trzema wątkami. Czytając książki dla dzieci widzę, że początek jest kluczowy. Albo młody czytelnik ułoży sobie w głowie, co czyta, albo książka straci jego uwagę. I tu tego punktu zaczepienia nie udało nam się znaleźć. Dalej bawiły nas fragmenty, sceny, a także ilustracje. Moje dzieciaki totalnie zakochały się w babuniu, która zniechęca czytelników do dalszego czytania „Tatamana...” i wypatrywały jej na kolejnych stronach.

Dorosłym może się nie podobać, że właśnie dorośli pokazanie są w tym cyklu jako głupki, a dzieci jako bystre i odpowiedzialne. Ale takie odwrócenie ról jest po prostu zabawne. Ale co z tym braciszkiem? Arttu Unkari w wyjątkowo oryginalnym stylu piszę o relacjach między rodzeństwem. Nie mogę powiedzieć, ze morał jest tu klarowny, albo ktoś przeszedł wyjątkową przemianę. Natomiast w tym całym szaleństwie widać kto i dlaczego poczuł się pokrzywdzony. A urazy rosły, aż...

Jeżeli kusi was ten cykl, raczej zacznijcie od pierwszego tomu. Tego o kupie. Dzięki temu lepiej połapiecie się w postaciach i relacjach między nimi. ”Tataman i koszmarny braciszek” lepiej potraktować jako kontynuację, kiedy już będziecie pewni, że humor i estetyka książki to wasze klimaty. A zresztą, kto nie lubi się pośmiać. Dajcie szansę tym bohaterom na pewno zaskoczą was nieogarnięciem.

[Współpraca]

Czytaj więcej »