"Obietnica pod jemiołą" Richard Paul Evans

Wyobraźcie sobie taką sytuację. Siedzicie sobie i jecie lunch. Podchodzi do was nieznajomy (albo nieznajoma). Chwilę sobie miło gawędzicie, a ten (alb ta) proponują niecodzienny układ. Macie udawać, że jesteście parą. Umowa będzie szczegółowo opisywać zasady tego związku i czas jego trwania. Wchodzicie w taki układ czy nie? Oczywiście zakładając, że jesteście singlami. Elise, bohaterka powieści „Obietnica pd jemiołą” Richarda Paula Evansa, zgodziła się. Stwierdziła, że straciła w życiu tak dużo, że więcej nie może, a tajemniczy nieznajomy wzbudził w niej ciepłe uczucia. Obje nie lubią przedświątecznego okresu, a wspólne bywanie na tych wszystkich imprezach zaoszczędzi im obu przykrych komentarzy. Elise i Nicolas zawierają umowę, dzięki której ponownie zrozumieją, co to znaczy kochać.

Od początku wiemy, że w życiu głównej bohaterki wydarzyła się jakaś tragedia, a jej wspomnienie przykleiło się do niej jak cień. Dzień mija za dniem, a spotkanie Nicolasa jest jedyną ekscytującą rzeczą, jaka jej się przydarzyła od dłuższego czasu i jak się okazuje porusza on dawno zastygłe w jej sercu struny. Oczywiście zastanawiamy się nad jego intencjami. Gdyby tę książkę napisał ktoś inny, zastanawiałabym się, czy to nie jest jakiś świr. Jednak jeżeli mieliście już styczność z książkami Evansa i polubiliście się z nimi to mogę wam powiedzieć, że „Obietnica pod jemiołą” może przypaść wam do gustu. Jest to jakże charakterystyczna dla tego autora niepozbawiona dramatyzmu, ale pełna ciepła i nadziei proza. Zaskoczyło mnie, jak pisarz poprzecinał losy tej dwójki i jak sprytnie pokazał, są sobie potrzebni.

Zawsze miło spędzam czas z książkami Evansa. Mają one w sobie jakąś magię, która pokazuje, że życie jest piękne. I tak też jest w przypadku „Obietnicy pod jemiołą”. Uroniłam łezkę nad dramatem Elise, wzburzyłam się razem z nią, kiedy poznałam motywacje Nicolasa, i każdego dnia coraz bardziej się w nim zakochiwałam bojąc się, co będzie kiedy umowa się skończy.

Czytaj więcej »

"Kłopoty z traktorem" Katie Woolley

Miś Pracuś i Rechotek pomagają na farmie pana Tima. Praca idzie sprawnie, ale nagle słyszą dziwne dźwięki. Pędzą sprawić, co się stało. To traktor pana Tima utknął w błocie. Nie jest łatwo wyciągnąć tak wielką maszynę, ale Miś Pracuś wraz z przyjaciółmi nie poddają się. Różnymi sposobami próbują wyciągnąć pojazd z błota. Czy im się uda?

Na pewno jest grupa małych czytelników, którzy zobaczą traktor na okładce i już będą chcieli sięgnąć po tę książkę. Pozwólcie im, bo „Kłopoty z traktorem” to bardzo przyjemna bajka. Jej bohaterami są pracowite zwierzaki, które chętnie sobie pomagają. Katie Wooley – autora – zahacza w tej opowieści o takie wątki jak zajęcia gospodarskie, wspólna praca jak i pomoc w kłopotach.

Bardzo wdzięczne jest też tło wydarzeń, czyli farma. Pięknie prezentuje je Benji Davies na ilustracjach, które są całkiem bogate. Z przedszkolakiem można o nich pogadać. Czy ziarenka są dla kur czy kóz? Ile mamy owiec na polu? To są bardzo dobre wyzwania do rozwiązania dla malucha. Mój synek zwrócił uwagę jeszcze na jedną rzecz. Być może wykorzystacie ją podczas czytania „Kłopotów z traktorem” w waszych domach. Mianowicie do pomocy przy wyciąganiu traktora z błota zebrała się grupa zwierząt. Junior sam zainicjował rozmowę, kto jest największy i najsilniejszy. Bardzo się ekscytował, kiedy przyszedł słoń Sławosz. „Ten ma dużo siły. Przyda im się do pomocy” - stwierdził młody.

„Kłopoty z traktorem” to też śmiech. Postacie wyglądają przesympatycznie. Dobrze się z nimi czujemy. Jednak w tym miejscu chciałabym przywołać scenę, kiedy wszyscy wpadli do błota. Junior był zachwycony. Kiedy rozbawienie trochę ustało długo analizował, dlaczego właściwie się przewrócili. Czy może któreś podstawiło nogę kolegom?

Książka z cyklu „Junior poleca”. „Kłopoty z traktorem” czyli przygoda na farmie, w której bohaterowie wykażą się współpracą i pomysłowością. Miś Pracuś udowodni, że ma „łeb nie od parady” i w każdej sytuacji znajdzie jakieś rozwiązanie. Nawet kiedy chodzi o ważcy kilka ton traktor.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Wyspa Dnia Poprzedniego" Umberto Eco

„Wyspa Dnia Poprzedniego” Umberto Eco to powieść, której akcja osadzona jest w erze wielkich odkryć geograficznych. Robert, szlachcic z Piemnontu, bierze udział w badaniach nad sposobem dokładnego wyznaczenia długości geograficznej. Kiedy dochodzi do katastrofy, zostaje sam. Znajduje schronienie w statku zakotwiczonym w pobliżu tytułowej wyspy. Dlaczego została nazwana Wyspą Dnia Poprzedniego? Bo znajduje się przy granicy zmiany daty. Co urodzi się w głowie samotnego rozbitka, wyrzuconego w tak osobliwym miejscu?

Mamy tu naprawdę ciekawe przedsięwzięcie. Umberto Eco jest od razu rozpoznawalny dzięki niezwykłej erudycji, sprawnie wplecionej symbolice, a także – tak dla niego charakterystycznych – rozważaniach natury filozoficznej. I tak jak w książce „Imię róży” wplótł to wszystko w fascynującą intrygę kryminalną, tak w „Wyspie Dnia Poprzedniego” sięga po powieść przygodową, podróżniczą. Zagląda do kanon tego typu literatury i śmiało się nimi inspiruje. Można powiedzieć, że stylizuje filozoficzny traktat o poznaniu na literaturę przygodową właśnie.

Przy czym zaznaczyć tu muszę, że ze względu na sytuację bohatera, jest to tekst raczej kontemplacyjny. Powieść gęsta i powolna, przez którą się brnie, przedziera. Powieść, która wymaga od czytelnika pełnego oddania. Trochę jak jej bohater, musimy oderwać się od rzeczy przyziemnych, aby oddać się refleksji. Musimy dać się ponieść myśli, która przez tę powieść nas przeprowadzi.

Era wielkich odkryć geograficznych zmieniła świat. Czy rozbudziła w ludziach chęć eksploracji? Zapewne tak. Jednak Eco skierował tę chęć do wewnątrz. Jego odizolowany bohater odwiedza zakamarki swojego umysłu, poznaje lepiej siebie. Autor zgrabnie tworzy stosowne ku temu okoliczności inspirując się literaturą podróżniczą, ale interpretują ją w swoim stylu.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Afera w kosmosie" Stuart Gibbs

„Na Bazie Księżycowej Alfa dni płyną leniwie.” Mogłabym tak zacząć tę recenzję, jednak to nie prawda, bo na Bazie Księżycowej Alfa stało się coś strasznego. Jeden z Lunartów został otruty. Motyw ma praktycznie każdy, bo to najbardziej irytujący, najmniej lubiany mieszkaniec bazy. Ale żeby zaraz traktować go cyjankiem. Kto z Lunartów jest tak bezwzględny, żeby igrać z ludzkim życiem. Dowódczyni bazy prosi Dasha, który już wykazał się przenikliwością i pomógł w innych kryzysowych sytuacjach, aby miał oczy szeroko otwarte. Czy nastolatek wytropi sprawcę? Czy nie jest to zbyt niebezpieczne zadanie?

„Afera w kosmosie” to trzecia i zarazem ostatnia część cyklu „Baza Księżycowa Alfa”. Stuart Gibbs oddał w ręce czytelników trzy równe tomy przygodowo-fantastycznej powieści kryminalnej. Zawsze jak używam tylu przymiotników na opasanie typu jakiejś książki mam odczucie, że to musiało być niezłe przedsięwzięcie. Tymczasem Gibbs pisze niezwykle lekko, a nawet naturalnie, co może brzmi dziwie biorąc pod uwagę niecodzienne tło. Tu doskonale widać pracę, jaką autor wykonał od pomysłu do realizacji. Jak idea kosmicznego kryminału dla dzieci rozrosła się w mały, ale dopracowany światek. I jak widzimy po ilości przygód bohaterów, światek ten dał mnóstwo możliwości do snucia fascynujących historii.

Genialne jest to, jak Gibbs przemyca popularnonaukowe elementy na temat warunków życia w kosmosie, a także idee dotyczące życia na innych planetach. Chociażby okraszone czarnym humorem komentarze, jak beznadziejnie mieszka się na Księżycu, z jakimi niedogodnościami Lunarci muszą się mierzyć, albo dyskusje Dasha z istotą z innej planet dotykające destrukcyjnej natury człowieka. W tym cyklu tło nie jest wyłącznie tłem dla wydarzeń. To swego rodzaju kreator, przyczyna pewnych zdarzeń. Miejsce akcji określa zasady gry i ma to walor edukacyjny.

Stuart Gibbs – zapamiętajcie to nazwisko jeżeli szukacie powieści dla młodszej młodzieży. Mamy tu nastoletnich bohaterów, którzy muszą odnaleźć się w niecodziennych okolicznościach. A właściwe dla nich życie na Księżycu to męcząca codzienność. Mamy tu wciągająca intrygę kryminalna i świetnie wykorzystane zagadnienia z astronomii. Wreszcie mamy książkę napisaną „z jajem”. Jest dynamicznie, ciekawie, zabawnie i mądrze. Polecam.

Czytaj więcej »

"Mopsorożek i Tęczątko" Matilda Rose

Nawet księżniczki mogą pomagać na farmie. Księżniczka Ala i Mopsorożek maja pomóc panu Sianko w oporządzeniu gospodarstwa przed Wiosennym Festynem. Jednym z ich zadań jest doglądanie jaj iskrzaczków. Z jednego z nich wykluje się niezwykłe pisklę, które odegra ogromną role w organizacji festynu. Jaką? Dowiecie się tego z bajki „Mopsorożek i Tęczątko” Matildy Rose.

Podczas pierwszego czytania nie wiedziałam, co będzie najważniejsze w tej części. Mamy tu trzy ważne punkty. Po pierwsze Ala i Mopsrożek zostają oddelegowani do pomocy na farmie w ramach Parady Pomocy. Po drugie muszą dopilnować jaj iskrzaczków, a jeden z nich wyjątkowo długo się wykluwa, a jak już pojawia się na świecie okazuje się, że jest wyjątkowy. Po trzecie pojawia się problem z dekoracjami na festyn. Te trzy elementy właściwie przechodzą jeden w drugi. Każdy fragment to inny dylemat, ale ostatecznie docieramy na piękny, ociekający brokatem i tęczą festyn.

Zatrzymajmy się na chwilę przy brokacie, tęczy i księżniczkach. Można by pomyśleć, że to dziewczęce przymioty, jednak muszę wam zdradzić, że mój syn, po przeczytaniu „Obłoczki” i „Dinorożka”, bardzo polubił cykl o magicznych zwierzętach Matlidy Rose. Na początku każdej książki jest mapa Wróżkowa i Junior zaskoczył mnie, kiedy po przeanalizowaniu jej oznajmił: „Pamiętasz, że tu mieszka Smok z Migotokowa”. (Smoka można spotkać w części „Obłoczka”). Albo kiedy rozpoznał na ilustracjach zwierzęta z innych tomów. Cieszy mnie to, bo widzę, że dziecko widzi związki pomiędzy poszczególnymi częściami. Można tu wysnuć wniosek, że wato sięgać po cykle, które dziecko lubi, bo takie czytanie wychodzi poza tylko przeczytanie bajki. To fantastyczna praca mózgu w szukaniu powiązań.

My chyba nigdy nie przestaniemy lubić cyklu o magicznych zwierzętach Matildy Rose. Już kolejna książka zawitałą do naszej biblioteczki, a Junior z zachwytem przysiadł do jej czytania. Są to śliczne bajki pełne troski i o dzieci, i o ich pupili. Jak nie kochać tych przeuroczych zwierzątek?

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Mali ludzie, wielkie emocje" Alyssa Blask Campbell, Lauren Elizabeth Stauble

Co rozumiecie przez pojęcie „inteligencja emocjonalna”? Czy świadomości emocji, przetwarzania ich można się nauczyć? Czy można się rozwijać w tym obszarze? Coraz więcej głosów mówi, że tak i że należy dbać o dziecięce emocje już od najmłodszych lat. Tak jak uczymy dzieci zakładać kurtkę, tak możemy nauczyć je radzić sobie z wybuchami złości. Jak to zrobić możemy przeczytać chociażby w poradniku „Mali ludzie, wielkie emocje” autorstwa dwóch doświadczonych pedagożek Alyssy Blask Campbell i Lauren Elizabeth Stauble.

Autorki wypracowały metodę Wspólnego Przetwarzania Emocji (WPE), ale ja bym się nie przywiązywała do tej nazwy. To co proponują Campbell i Staube wpisuje się w nurt oparty na świadomości emocjonalnej, regulacji i empatii. Zrozum emocje i to co z tobą robią, a nie je tłum – tak krótko mogę go podsumować. Generalnie pasuje to do współczesnego podejścia do wychowania, w którym rodzic ma być kierunkowskazem, ale też partnerem w dorastaniu. Ma pomagać, a nie musztrować. Ma być obok.

„Mali ludzie, wielkie emocje” to wspaniała, ciepła i empatyczna książka. Autorki przyjmują koleżeńska postawę. Przybijają „piątkę zrozumienia”. Mówią, że widzą z czym rodzic się mierzy. Tu nie ma mentora i ucznia, a raczej kawka z koleżanką, która już doświadczyła podobnych wyzwań i może nam coś poradzić.

Umiejętnie łączą specjalistyczne pojęcia z praktyką. Opisują przypadki, z jakimi zmierzyły się w swojej pracy, jak i wspomnieniami ze swojego domu rodzinnego. Mówią, że nie można odwzorowywać ich jeden do jednego, ale proponują też gros tabelek, jak można zamienić język na wspierający. Dokładają wszelkich starań, aby czytelnicy zrozumieli, dlaczego dziecko się tak zachowuje i co może chcieć przez to zachowanie powiedzieć. Nie zapomina też o opiekunach. Podkreślają moc zachowań poniekąd zaprogramowanych u nas w toku dorastania, ale też przypominają o zadbaniu o własny dobrostan. Nie straszą, a wspierają w – czasami wyczerpującej – drodze zrozumienia emocjo małych ludzi.

Mówimy tu o wychowaniu z szacunkiem. Bo to szacunek powoduje wzrost poczucia właśnej wartości . To co czuję, myślę jest ważne, więc i ja jestem ważny/a. Mam prawo być zły/a, bo moje plany nie wypaliły, ale potrafię sobie z tą złością dobrze poradzić. Takiej świadomości nie wypracowuje się w kilka dni. To nasza konsekwencja sprawi, że dzieci się tego nauczą. A takie poradniki, jak „Mali ludzie, wielkie emocje” pomogą nam tę konsekwencję wypracować.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Witaj, piękna pastereczko" Konrad Cieplik

Czy bratnie dusze zawsze się odnajdą? Miło jest wierzyć, że tak. Bohaterowie powieści „Witaj, piękna pastereczko” zrobili to w niecodziennych okolicznościach. Albańskie góry. Starszy mężczyzna urządza sobie wycieczkę na Harleyu. Nagle drogę zastępuje mu stado owiec, a wśród nich ona, piękna pastereczka. Dwudziestokilkuletnia Louisa od razu przykuła jego uwagę. Pomyślicie sobie, że dziad upatrzył sobie młodą dziewczynę. To nie tak. Konrad Cieplik, autor książki, kreuje bardzo ciekawą relację opartą na trudnym do zdefiniowania magnetyzmie. Na czymś co nazywamy właśnie porozumieniem dusz. Więź głęboką, szczerą, troskliwą. Więź magiczną.

Jest to książka z tych spokojnych, nieco lirycznych. Znajdziemy tu co prawda kilka zwrotów akcji, które nieco ożywiają fabułę, ale nie ukrywajmy, że to nie one są najważniejsze, a bohaterowie. „Witaj, piękna pastereczko” to powieść oparta głównie na dialogach. On i ona rozmawiają mając za nic czas i obowiązki. Ważni są wyłącznie oni. Cieplik uchwycił to, jak są na sobie skoncentrowani. Oni nie tylko mówią, ale też uważnie słuchają i obserwują. Chłoną siebie. Są dla siebie – tu i teraz – całym światem. Chcą się siebie, jak najlepiej nauczyć, ale też – w końcu – znaleźli kogoś, komu mogą się wygadać. Doceniają uwagę, jaką poświęca im druga osoba i się otwierają. Otwierają pomimo doświadczeń, pomimo zranienia, pomimo traumy.

Wspomniany liryzm jest naprawdę czarujący, aczkolwiek Konrad Cieplik postarał się, abyśmy zbytnio się nie rozmarzyli podczas czytania książki jego autorstwa. Nie mogę mu wybaczyć, że burzy te inteligentne, zabawne, wzruszające, delikatne, czułe, a nawet czasami frywolne dialogi przekleństwami. Kompletnie nie rozumiem ich zastosowania. Dlaczego dana postać nagle się unosi i zaczyna „rzucać mięsem”? Dlaczego „zajebiście” nie można zastąpić innym przymiotnikiem? „Łacina”, chociaż nie dominuje, bardzo burzyła mi odbiór książki. Czułam się tak, jakby podczas słuchania muzyki relaksacyjnej, ktoś zaczął skrobać widelcem o talerz. Ekstremalnie wysoki poziom wytrącenia z równowagi.

„Witaj, piękna pastereczko” czaruje przede wszystkim klimatem. Cudownie można zasłuchać się w rozmowy bohaterów, a odludne tło dodaje jeszcze temu uroku. Cieplik sprawnie operuje słowem, aby stworzyć bohaterom swoisty mikroświat. Wrażenie, że oni żyją wyłącznie dla sobie jest porażające i zachwycające. Nie wiem, po co stworzył rysy na tym krysztale. Po co te brzydkie słowa go skaziły? Zapewne miał w tym jakiś zamysł. Nie będę domniemywać jaki. Jak już wspominałam, mnie wulgaryzmy kompletnie wybijały z rytmu, a odbiór książki sporo na tym stracił. 

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.

Czytaj więcej »

"Bez powrotu" Lisa Gray

Gospodyni domowa, młoda artystka, asystentka adwokata – Mallory, Laurie i Amandę łączyło tylko miejsce, w którym zniknęły. Ślad tych kobiet urywa się przy autostradzie na odludziach Kalifornii. Te sprawy powiązała najpierw matka jednej z zganionych, a potem swoimi spostrzeżeniami podzieliła się z Jessicą Shaw i Mattem Connorem – detektywami, których wyjęła. Coś musi łączyć te kobiety, a miejsce ich zniknięcia nie może być przypadkowe.

Do pewnego momentu „Bez powrotu” Lisy Gray czytało mi się całkiem dobrze. Nie jest to wybitny kryminał, został napisany dość prostym językiem bez zbędnego pogłębiania i zapętlania, jednak sprawa jest ciekawa, a fabuła dobrze skonstruowana. Szczególnie podobały mi się momenty, kiedy detektywi coś odkryli, a za moment dostaliśmy wspomnienia ofiary. Pozwala nam konfrontować postępy śledztwa z tym, co się wydarzyło. Generalnie w tej powieści jest kilka perspektyw, ale każda potrzebna i przywołana w odpowiednim momencie.

Czytam sobie całkiem zadowolona i nagle jedna scena, jedno spojrzenie, jeden telefon i... nigdy nie widziałam tak koncertowo skopanego kryminału. Właściwie od początku można zarzucić autorce, że jej detektywom dowody wręcz wpadają w ręce. Przychodzi im to z taką łatwością aż dziw, że średnio rozgarnięty policjant nie połączył tych nitek. Jednak „Bez powrotu” czyta się na tyle dobrze, że nie jest to irytujące. Po czym nadchodzi TA scena. Strony 192-194. Jessica rozmawia z kochankiem Amandy i coś przykuwa jej uwagę. W tym momencie wszystko staje się jasne, a jest jeszcze jakieś 160 stron do końca. 160 stron, których nie miałam potrzeby czytać, na których – co prawda – doprecyzowano, co się wydarzyło, jednak niczym mnie nie zaskoczyły. Właściwie po tej scenie mogłabym przeskoczyć do epilogu, który Gray super wymyśliła.

„Bez powrotu” to czytelnicze zadowolenie i rozczarowanie w jednym. Jest to taki weekendowy kryminał, przy którym można fajnie odpocząć. Szkoda, że autorka dłużej nie pociągnęła tajemnicy, dłużej nie trzymała czytelników w niepewności. To zawsze pozytywnie wpływa na odbiór, podkręca emocje. Niestety sprawiła, że powieść ta z integrującej – w jednej chwili – stała się oczywista. Mnie ta chwila odebrała dużo radości z czytania.

Czytaj więcej »

"Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. List w butelce" Agnieszka Mielech

W książce „Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. List w butelce” zostały poruszone wątki ekologiczne i przyjacielskie. Zanim bohaterowie znajdą tytułowy list wiele się wydarzy. Dowiedzą się nowych rzeczy, a także wpadną na genialny pomysł. A wszystko zaczęło się od szkolnych ekowarsztatów i chęci ucieczki pani Laury (mamy Flory) od miejskiego życia. To doprowadza klub nad morze, gdzie ten organizuje akcję sprzątania plaży, podczas której w ręce bohaterów wpada butelka z niecodzienną zawartością.

Jak zwykle członkowie Tajneg Klubu Superdziewczyn niczego nie robią na „pół gwizdka”. Czy to szkolne zajęcia, czy wsparcie koleżanki, czy chęć zrobienia czegoś pożytecznego, czy (wreszcie) rozwiązanie zagadki listu w butelce – Emi i jej przyjaciele są w 100% zaangażowani w to, do czego się zabierają.

W przypadku tej części przygód klubu Agnieszka Mielech (autorka) szczególną uwagę zwraca na ekotreści. Szkolne warsztaty poniekąd inspirują bohaterów do przeprowadzenia własnej akcji i posprzątania kawałka świata. Wydarzenie wypada doskonale, a Emi i jej przyjaciele mają poczucie, że zrobili coś dobrego. Fabuła jest ciekawa i spójna. To co dzieje się w szkole świetnie koresponduje z dalszymi wydarzeniami.

Nie mogę zapomnieć o wątkach koleżeńskich. Wizja rozstania z Florą nieco przygnębia koleżanki, ale te i tak postanawiają wesprzeć ją w przeprowadzce. Element z listem pokazuje, że odległość wcale nie jest przeszkodą w pielęgnowaniu przyjaźni. Jeżeli chcemy, jeżeli nam zależy są narzędzia, która mogą nam w tym pomóc.

„List w butelce” dostaje miano jednej z moich ulubionych części tego cyklu. Bardzo udana fabuła, którą autorka sprytnie trzyma w ryzach. Dzieje się dużo – jak to w przypadku tego cyklu – ale Mielech spaja wszystko głównie dzięki wątkowi eko. A ten przyjacielski jest jak przysłowiowa wisienka na na torcie. Jest wspaniałym wykończeniem opisanej historii.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

Zabawza z naklejkami: "W wiejskiej zagrodzie", "Zwierzęta świata"

Komu, komu naklejki ze zwierzętami? Chyba widzę kilku chętnych. Super, bo i naklejki i zwierzaki to dobry materiał do zabawy, Chciałam pokazać wam dziś dwie publikacje od wydawnictwa MD Creative: „Zwierzęta świata” i „W wiejskiej zagrodzie”. W obu wydawca obiecuje ponad 100 naklejek zabawy. W każdej z nich czekają na dzieci plansze, które należy wypełnić zwierzakami. Brzmi dobrze, prawda?

Są to takie publikacje , które cenię za „wolność”. Tu nie ma poleceń, nikt nam nie narzuca, co i jak mamy zrobić. Można dać się ponieść szaleństwu, mieć gdzieś zasady fizyki i sprawić, że owce będą latały, albo podejść do zadania metodycznie i ustawić je spokojnie skubiące trawę. Dobrym przykładem będzie tu karata z zepsutym traktorem. Najpierw synek spokojnie przyklejał urwane elementy, po czym nagle stwierdził, że on musi zrobić supermaszynę i go wzmocnić. Nie zaprzeczę, że powstał dziwny twór, ale z jakim entuzjazmem został on wykreowany.

Powyższa historia pokazuje też, że zaangażowanie rodzica można stopniować w zależności od potrzeby i zasobów. Książkę „Dzikie zwierzęta” można fantastycznie wykorzystać do rozmowy o różnych środowiskach, ale to ty – nie wydawca – jesteście moderatorami tej lekcji. Dajecie z siebie tyle, ile czujcie.

Na koniec jeszcze chciałabym przypomnieć, że naklejki to zarówno rozwój motoryki, ale też rozwój mowy. Mowa rodzi się w mózgu, a wszelkie logiczne wyzwania ten mózg pomagają rozwijać. Prezentowane publikacje dają nam i takie możliwości. Zaprośmy dzieci, aby zasadziły warzywa na odpowiednie grządki, albo przyporządkowały maluchy do swoich mam.

Znacie to, kiedy dziecko koniecznie chce się z wami bawić po powrocie z przedszkola, a w wy marzycie tylko o spokojnym wypiciu herbaty? Ja w takich chwilach wspomagam się właśnie podobnymi książeczkami. Rozkładamy się na kanapie, gadamy sobie i naklejamy, To są bardzo fajne momenty.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Pas Szahida" Wojciech Kulawski

„Pas Szahida” to trzeci tom trylogii „Cienie w mroku” autorstwa Wojciecha Kulawskiego (poprzednie dwa to „Rzeźbiarz kości” i „Projekt 1002”). Trylogii, w której autor zaczyna od makabrycznych wydarzeń II wojny światowej, aby przez czasy PRL dotrzeć do współczesności. Trylogii, w której nic nie ginie, która prezentuje zaskakujący ciąg wydarzeń, w której przeszłość stała się projektantem teraźniejszości. Trylogii wyjątkowo mocnej i intensywnej. „Pas Szahida” rozpoczyna się od ataku bronią chemiczną, a to dopiero zapowiedź tego, co będzie się w tej książce działo.

Kulawki zaczął tę opowieść intrygującym wątkiem zagadek matematycznych ukrytych w domu Tomka Wetlińskiego oraz makabrycznych „dzieł sztuki”, co mogliśmy śledzić w powieści „Rzeźbiarz kości”. „Projekt 1002” to bezwzględna historia eksperymentów na ludziach. Natomiast „Pas Szahida” to doskonałe zwieńczenie trylogii.

Dafner i Weltiński, bohaterowie książki, są już bardzo zmęczeni, a wręcz „przetyrani” tym, co ich spotkało. Jednaka ciągle są w grze. Tym razem akcja przybiera międzynarodowy wymiar, a bohaterowie muszą jechać do Manchesteru, a tam poddać się zasadom gry. Czy w ogóle maja szansę ja wygrać? To pytanie nie jest przypadkowe, bo jeden z antagonistów jest zafascynowany teorią gier. Kreuje rzeczywistość, ale ceni dobre wybory. Być może zostawi chłopakom jakąś furtkę?

„Pas Szahida” to powieść sensacyjna w najlepszym wydaniu. Nie przesadzę, jak napiszę, że jest to moja ulubiona część tego cyklu. Jest wyjątkowo dynamiczna i intensywna., a przy tym nieco surowa, co doskonale wpisuje się w mój gust. Widać ogrom pomysłów, jakie miał autor i jak doskonale wplótł je w fabułę. Widać też doskonały plan. Ba, bardzo dobrze zaplanowany cykl książkowy. Każda z części jest nieco inna, ale w „Pasie Szahida” widzimy, do czego Kulawski zmierzał. Tu zostają uzupełnione wszystkie luki. Przy niektórych wątkach Kulawski nieco przetrzymał czytelników, ale skro zaprasza na tak spektakularny finał, było warto.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Drżąca ręka fałszerza" Patricia Highsmith

Zanim przedstawię wam fabułę książki, o której chciałam dziś opowiedzieć. Porozmawiajmy chwilę o etykietach. Buszując po portalach książkowych zwracamy uwagę na tzw. gatunek (pewna redaktorka poprawiła mnie kiedyś, że nie jest to poprawne określanie, ale tak utarło się w „branży”, że pozwolę sobie go użyć). Patrzymy, czy dana książka jest thrillerem, romansem, a może powieścią obyczajową. Czasami przylepiamy tez etykiety autorom, bo kojarzą nam się z konkretnym gatunkiem. I tak Patricia Highsmith często nazywana jest mistrzynią thrillera psychologicznego, bo właśnie na takie aspekty zwraca uwagę w swoich powieściach. Chociaż na skrzydełku okładki „Drżącej reki fałszerza” [wyd. 2026] wydawca słusznie i zachowawczo napisał, że jest mistrzynią powieści psychologicznej z wątkiem kryminalnym. I to chyba dużo bardziej pasuje do tego, co autorka w tej powieści zawarła.

Bohaterem książki jest Howard Ingham, pisarz. Spędza on czas w Tunezji, gdzie ma pracować nad scenariuszem. Czeka na przybycie znajomego i producenta, jednak ten nie daje znaków życia. Również narzeczona Howarda nie pisze pomimo obietnic. Pisarz próbuje oddać się pracy i poczuć atmosferę Tunezji. Umila sobie czas spędzając czas z ekscentrycznym Amerykaninem Adamsem i duńskim malarzem Jensenem. A to co się dzieje wokół niego jest coraz bardziej niepokojące i prowokuje pytanie o zasady.

Sięgając po „Drżącą rękę fałszerza” nie powinniśmy się nastawiać na nic. Zostawić za sobą wszelkie etykiety, pozbyć się oczekiwań i oddać się klimatowi książki. Patricia Highsmith nie kreuje burzliwej fabuły, za to dba o klimat. I to nie jest tak, że w książce mało się dzieje. Raczej chodzi o to, że wydaje się nam, iż wydarzenia same w sobie są drugorzędne. Że tu bardziej chodzi o myśli, reakcje, interpretacje. Każde słowo, każdy gest mają znaczenie. Albo inaczej: mogą je mieć, ale też mogą być kompletnie bezwartościowe bądź dwuznaczne. To czytelnik musi drążyć, uważać, rozliczać bohaterów.

Ów niepokój wzmaga zawieszenie bohatera na styku kultur – być może jeszcze bardziej znamienne teraz niż kiedy książka powstawała. Highsmith subtelnie wykorzystuje różnice kulturowe, podkreślając je, ale też kreując pewną dwulicowość i u turystów, i u gospodarzy. Jedni patrzą na drugich, jak na sługi, ale przy rym czują, że nie są u siebie i są na ich łasce i niełasce.

Mam wrażenie, że współczesny czytelnik trochę inaczej patrzy na świat niż bohaterowie książki. Szczególnie polityczno-kulturowe tło się zmieniło. Mówiąc prosto żyjemy czymś innym, przez co trochę trudno jest analizować, tak ważną w tej powieści, psychologie postaci. Czy to znaczy, że „Drżąca ręka fałszerza” się zestarzała? Na pewno wymaga więcej, na pewno jest trudniejsza w odbiorze. Musimy spojrzeć na postacie, ich postawy moralne szerzej, ogólniej. Czy jesteśmy gotowi wznieść się ponad fabułę?

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Tabliczka mnożenia z naklejkami i plakatem"

Ostatnio często słyszę pytanie: „Jak M. radzi sobie z tabliczką mnożenia?”. Faktycznie jest to jakieś wyzwanie dla drugoklasistów. Dopiero co nauczyli się dodawać, a tu nowy typ działań matematycznych. Jeszcze wspominam, jak sama obliczałam tzw. słupki, aby zapamiętać kolejne działania, a teraz odpytuję własną córkę. Jak umilić sobie naukę tabliczki mnożenia? Wydawnictwo MD Creative zaproponowało zeszyt z naklejkami.

Nie bez powodu użyłam słowa „umilić”, bo raczej nie znajdziemy tu jakichś cudownych patentów na naukę tabliczki mnożenia. To raczej pomysłowe utrwalanie sobie przerobionego materiału. Można na chwilę odłożyć długopis i zeszyt, zamiast tego będą kurczaczki, świnki, kropki, truskawki, cyferki i inne naklejki. Coś tam autorzy tej publikacji próbują nam podpowiedzieć, a raczej podkreślić pewne prawidłowości, jednak to my musimy odwalić robotę z liczeniem. Natomiast w tak uroczym wydaniu jest ona na pewno przyjemniejsza.

Świetnym dodatkiem jest plakat. Ja, jako wzrokowiec, często obklejałam sobie pokój podobnymi materiałami i widziałam, że przynosi to efekty. Do tej pory nad biurkiem córki wisiała kartka z liczbami rzymskimi, ale te już opanowała, więc zamienię ją właśnie na ten plakat i będę M. zachęcać, aby na niego zerkała.

Czy tabliczka mnożenia jest taka straszna? Moim zdaniem nie. Przecież, jak się dobrze zrozumie, na czym ona polega zawsze można dobie dodać kolejną wartość, jeżeli mamy wątpliwości. Oczywiście dążymy do biegłego operowania nią w zakresie 100. A skoro możemy tę naukę uatrakcyjnić, dlaczego z tego nie skorzystać.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »