"Dwór mgieł i furii" Sarah J. Maas
Dzielna bohaterka pokonała złą czarownicę i miała być sielanka. Jednak trauma została. Trauma niszczyła dalej. Feyra nie może zapomnieć o wydarzeniach, które miały miejsce Pod Górą. Ale ma przecież ukochanego Tamlina u boku i bezpieczne, dostanie życie. Czy to nie powinni złagodzić bólu? Tamiln to książę, który potrzebuje swojej księżniczki, a jego wybranka nie czuje się dobrze w tej roli. Do tego mroczny władca ciemności dopomina się o zapłatę za umowę jaką zawarł z Feyrą Pod Górą. To wszystko zdecydowanie nie jest jak w bajce.
Wiadomo było, że ta historia tak szybko się nie skończy. Rhysand musiał włożyć kij w mrowisko. Za co go kocham. Zresztą jest to moja ulubiona postać, aczkolwiek dziwnie odbierana przez społeczność Prythianu. Maas próbowała opisać go jako tego złego i niegodnego zaufania, ale dla mnie on od początku był dobry i nie rozumiałam dlaczego nie ma sprzymierzeńców. Teoretycznie ciemność kojarzy się ze złem, jednak cięgle mam wątpliwości, czy Rhys wpisuje się w ten schemat. Czy to tak dobry aktor, intrygant, polityk? A może faktycznie jest niesprawiedliwie odbierany i to dobry fae?
Za to Feyra to trudna bohaterka. Dramatyzuje i rozkłada wszystko na czynniki pierwsze na potęgę. Jej tok myślenia brzmi jakby ciągle krzyczała. Jakoś trudno było mi zapałać do niej sympatią, pomimo jej dobrego serca i chęci do działania. Nie pomaga w tym język powieści (czy też jej tłumaczenie) jakże charakterystyczny dla powieści romantycznych. Z ciągłym rozpadaniem się na kawałki i temu podobnymi zwrotami.
Od początku wiedzieliśmy, że Prythian to świat okrutny, autorka na każdym kroku o tym przypomina. Tu bójka nie kończy się podbitym okiem, a poodrywanymi kończynami. Tortury są bolesna i żadne błagania nie skracają męki. Mamy wrażenie, że istoty zamieszkujące to miejsce to egocentrycy psychopaci upający się bólem. Nawet więzy krwi nie dają taryfy ulgowej. Wręcz przeciwnie. Tu oczekiwania są ponad wszystko, a sprzeciwienie się woli (tradycji) może skutkować bolesnymi konsekwencjami.
Piszę tym, bo w „Dworze mgieł i furii” poznajmy różne istoty – czasami z ich historiami – co pozwala na zagłębić się w okrucieństwo tego świata. Poczuć napięcie w jakim żyją fae. A także Maas zawiązuje nowy wątek, nową problematykę, nowe wyzwanie. Wychodzi jej i to nie wychodzi. Faktycznie można szerzej spojrzeć na Prythian, aczkolwiek ja nie do końca zrozumiałam dynamikę relacji między postaciami. Do tego, aby Feyra była gotowa na nowa zadanie trzeba ja trochę „rozruszać”. I przez to mamy książkę obszerną. Książkę, w której – owszem – dużo się dzieje, ale i tak ona się dłuży. Bohaterowie skaczą tu i tam. Relacje nawiązują się i gasną. Feyra jest rozdarta. Ale ja i tak czekałam na finał. I miałam wrażenie, że czytam go nieco „śnięta” przez ten przydługi środek. A zakończenie jest niczego sobie. Szczególnie opowieść Rhysanda. Jego perspektywa. Ten fragment przeczytałam z wyjątkową przyjemnością.
Czy ja już mówiłam o tym, że cieszę się, że dziewczyny z „Klubu książki w plecaku” namówiły mnie do przeczytania tego cyklu. Niby taki nie w moim guście, a jednak... Z całą irytującą manierą romantasy ma on jednak coś co wiąże czytelnika ze światem powieści. Maas piszę tak, ze czytając „Dwory” wchodzi się do innego wymiaru. I to nie my rozdajemy tam karty. Trafiamy w krąg tak silnych istot, że musimy się podporządkować i poddać magii. A magia niesie nas ku przygodzie i ku emocjom.




















