"Sherlock i ty. Tajemnica zaginionego domu" Andrew Lane

Bohaterami książki „Sherlock i ty. Tajemnica zaginionego domu” są przodkowie Sherlocka Holmesa i Johna Watsona. Sherlock i Verity spotykają się w okolicy domu na Baker Street 221B. Oboje maja detektywistyczne zacięcie, a los sprawia, że zostają zaangażowani w dziwną sprawę. Chłopiec o imieniu Bradley wraca szybciej z wycieczki szkolnej. Chciałoby się powiedzieć, że wraca do domu, ale właśnie w tym rzecz, że jego dom znika. Pod znanym mu adresem mieszkają inni lokatorzy. Co dziwne, kiedy detektywi jadą na miejsce, aby zbadać sprawę, wszystko jest znowu po staremu. Budynek i rodzina Bradley'a wrócili. O co tu może chodzić? Czy leki na alergię tak bardzo zaszkodziły chłopcu, że pomylił adres? A może ktoś specjalnie chciał go zmylić?

„Sherlock i ty. Tajemnica zaginionego domu” to powieść detektywistyczna z prawdziwego zdarzenia. Nie dosyć, że sprawę prowadzą prapraprawnukowie słynnych detektywów, to młody Sherlock podchodzi do niej z należytą powagą. Książka zaczyna się jak jego dziennik, aby – całkiem naturalnie – przekształcić się w powieść z pierwszoosobową narracją. Co ciekawe całość jest zaszyfrowana. Co to znaczy? Rozdziały nie są ułożone po kolei. Po każdym z nich czeka na nas zagadka. Tylko poprawne jej rozwiązanie wskaże nam, na której stronie jest dalszy ciąg tej historii. Spokojnie, nie stresujcie się, są też podpowiedzi. Jak oceniam ten zabieg? Jest on na swój sposób atrakcyjny i podsyca w nas chęć główkowania, a także chroni przed podglądaniem zakończenia. Natomiast ja lubię kontrolować, ile jeszcze mam do przeczytania, przez co czułam lekki dyskomfort skacząc po stronach.

A jak podobała nam się sama historię? Znikający i pojawiający się dom - brzmi niesamowicie, prawda? Zagadka jest niecodzienna i to jest jej mocną stroną. Śledztwo prowadzą młodzi detektywi. Wspominałam już o Sherlocku i Verity, ale dodać muszę, że wspiera ich Brygada z Baker Street, grupa genialnych dzieciaków, które założyły tajne laboratorium komputowe. Oni wierzą, że rozwiązanie zagadki jest na wyciągnięcie ręki, że jest dużo bardziej oczywiste niż nam się wydaje. Dlatego fabułę oceniam jako angażującą, mimo że sama sprawa klaruje się dosyć późno. Jeśli się nie mylę, dopiero w czwartym rozdziale pojawia się Bradley. Jest to trochę wystawienie cierpliwości czytelnika na próbę, ale zostaje to zrekompensowane.

Na koniec chciałam napisać, że jest to bardzo angielska książka. Ne wyjaśnię dlaczego. Uznajmy, że to ma podsycić waszą ciekawość. A wierzę, że znajdzie się duże grono czytelników tej książki. Z różnych stron słyszę, że powieści o Sherlocku Holmesie się nie starzeją, że rośne kolejne pokolenie fanów tego bohatera.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Lizbona. Sardynki i słonie" Janka Wollny

Po co podróżujemy? Żeby poznawać nowe miejsca i kolekcjonować wspomnienia. A czy próbujecie zrozumieć miejsca, które odwiedzacie? Dowiedzieć się, co je ukształtowało? Dziś chciałam wam opowiedzieć o książce, która opisuje stolicę Portugalii. Mowa o publikacji „Lizbona. Sardynki i słonie” Janki Wollny.

Od razu należy zaznaczyć, że znaczna część tej książki to historia tego miasta. Jak Lizbona stała się Lizboną jaką znamy. Jakie wpływy mieszały się na tych terenach? Arabowie, Rzymianie, Fenicjanie. Wielkie odkrycia geograficzne, niewolnicy, trzęsienie ziemi, rewolucja. Historia tego regionu jest barwna, a Janka Wolly opowiada ją z niesamowitą energią. Ja się wkręciłam.

Nie zabraknie tu współczesnej Lizbony, ale pojawia się ona w sugestywnie zatytułowanych fragmentach: „Migawki” i „Klucze”. To Lizbona widziana oczami autorki. Wspomnienia miejsc, osób. Nieco osobiste i bardzo refleksyjne. Piękne, magiczne i pełne obaw, czy Lizbona przetrwa współczesność, czy nie zostanie zadeptana przez turystów. Czy zachowa swojego ducha?

Jeśli już o duchu mowa. Książka „Lizbona. Sardynki i słonie” pozwala poczuć ducha miasta. Bo ten duch kryje się właśnie w przeszłości. Kiedy zrozumiemy przeszłość, zrozumiemy też teraźniejszość. Janka Wolly udowadnia, że warto znać historie miejsca, które się odwiedza, bo dzięki temu jest ono jeszcze bardziej fascynujące. Polecam wam i tę książkę i Portugalię, jako kierunek podróży.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Heidi" Johanna Spyri

Heidi, mała sierotka, z którą – wydawało się – będzie problemem, a okazała się „słoneczkiem” rozświetlającym prozę życia. Dziewczynka została sierotą mając rok. Ciotka przyrzekła, że się nią zaopiekuje, ale postanowiła wyjechać za pieniądzem. Zostawiła ją u dziadka, Co z tego, że mruk i samotnik, w końcu też ma zobowiązania wobec dziecka. Dziadek zajął się nią jak najlepiej potrafił. A Heidi oczarowała go swoją beztroską, prostolinijnością i dobrem. Ułożyli sobie życie wśród szwajcarskich gór. Jednak ciotka wraca. Znalazła dla Heidi zajęcie w dużym mieście. Jak dziewczynka odnajdzie się w nowym otoczeniu?

„Heidi” Johanny Spyri uznawana jest za klasykę literatury dziecięcej. Książka, która może różni się od tego, co obecnie wydaje się dla młodych czytelników, co nie znaczy, że jest gorsza. „Heidi” od początku czaruje ciepłem, niewinnością i ufnością. Jest to przecudowna bohaterka, którą cieszą proste rzeczy. Halny Dziadek ma niewiele, ale to niewiele to i tak nad to. Heidi to docenia. Do tego dziewczynka jest cudowanie empatyczną osóbką. Otacza czułością, każdą istotę, jaka staje na jej drodze. Czy to rówieśnik z chatki obok, czy to dziadek, czy to jej frankfurcka towarzyszka Klara (słabego zdrowia dziecko, jeżdżące na wózku inwalidzkim). Heidi nie ma w sobie grama zła. Ta dziewczynka zbudowana jest z życzliwości. I to jest wspaniałe.

Chciałabym, żeby to była jedna z tych książek, które nigdy się nie zestarzeją. Pewnie tak nie będzie, bo widać, że chociażby tempo jest inne niż we współczesnych powieściach dla dzieci. Ale będę sobie wmawiać, że to plus. Że taka książka pozwala odetchnąć i pozytywnie się naładować. Dla mnie najważniejszą wartością tej książki jest empatia, której ogromnie potrzebujemy. Do tego główna bohaterka pięknie cieszy się z małych rzeczy. Kubek mleka, kawałek sera, miejsce do spania i łąka – Heidi docenia to co ma, nie goni żeby mieć więcej, chociaż zasmakowała dostatku. Dla dzieci wychowanych w erze konsumpcjonizmu to może być szok. Co z nim zrobią?

Czytaj więcej »

"Rezerwat ludzi i wilków" Zdrawka Ewtimowa

W świecie zwierząt króluje prawo silniejszego. Czy widzicie podobną zależność, jak chodzi o ludzi? Czym tam siła się przejawia? Zapraszam was do zapoznania się z powieścią Zdrawki Ewtimowej „Rezerwat ludzi i wilków”. Jej akcja ma miejsce w Starej Wsi. W miejscu, gdzie mieszkańcy sami ustalają zasady. Terror sieje tu Rudy Dymitr i jego zgraja. Jednak w wiosce znajduje się ktoś, kto mu się przeciwstawia. Stara zielarka Elena jest poniekąd również postrachem wsi. Kobiet nie da sobie „w kaszę dmuchać” i dziarsko przepędza łobuzów ze swojego ogrodu. Można powiedzieć, że trwa między nimi ciągła wojna i to właśnie staruszka wydaje się bardziej pewna swego. Jednak nie ma ona jednoznacznego poparcia innych mieszkańców wioski. Jest sama w swojej walce o sprawiedliwość.

Jest takie powiedzenie, że „człowiek człowiekowi wilkiem”. I skoro już te wilki zostały przywołane w tytule książki spróbujmy przez jego perspektywę spojrzeć na społeczność wykreowaną przez Zdrawkę Ewtimową. Może zacznę od tego, że Elena to nie jest klasyczna superbohaterka, to nie postać, która wznieca powstania. To skromna kobieta, która walczy o własną sprawiedliwość, tak jak potrafi. I tak naprawdę cierpi na tym jej reputacja i reputacja jej rodziny. Elena uchodzi za dziwaczkę, której ludzie się boją. Zamiast szanować jej wiedzę z zakresu zielarstwa zwracają się o pomoc w ostateczności, a i to często podszyte jest błaganiami przetykanymi groźbami. Można odnieść wrażenie, że kobieta jest odmieńcem, który nie chce podporządkować się zasadom stada. Jakie brutalne i niesprawiedliwe by te zasady były, zasady to zasady.

Nie można nie zauważyć, że „Rezerwat ludzi i wilków” to nie tylko opowieść o Elenie. Ewtimowa śmiało zmienia perspektywę, oddając głos jej rodzinie – wnuczce, synowi, synowej – jak i innym bohaterom. Wychodzi z tego powieść nieco poszatkowana, ale jakże głęboka. Widzimy z czym zmaga się każda z tych postaci. I chyba każda w pewien sposób czuje się odrzucona. A sposoby walki z tym odrzuceniem są przeróżne. Mamy tu nieco inne potraktowanie motywu „samotności w tłumie”. Nie – jak zazwyczaj jest to robione – jako samotność w dużym mieście. To jest mała społeczność, która żyje blisko siebie, ale nie ze sobą. A raczej okoliczności sprawiły, że oni musieli tę społeczność stworzyć. W tej społeczności najpierw jestem „ja”. Bronię siebie, więc się nie wychylam.

Ewtimowa w tej powieści skutecznie miesza naturalizm z baśniowością. Wydarzenia, historie są boleśnie realne i brutalne, ale też jest w tej książce coś niezwykłego. Czy to siła głównej bohaterki? Czy to miejsce tak odległe i bliskie zarazem? Jasny przekaz przetkany jest czymś nieuchwytnym Jakąś myślą, wrażeniem, które nagle pojawia się nam w głowie i czasami wyraża więcej... Jest to też wspaniała literacka kompozycja, która ma właśnie wywoływać wrażenie.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Mopsorożek i podwodna przygoda" Matilda Rose

W książce „Mopsorożek i podwodna przygoda” poznamy narwalkę Błyszczałkę. I to właśnie ona ma problem. Jest smutna. A jej właścicielka, syrenka Miłka, nie wie dlaczego. Kontaktuje się ze Sklepem z Magicznymi Zwierzętami. Może znajdzie się tam coś, co rozweseli jej pupilkę?

Co jest mocnym elementem każdej książki o Mopsrożku, to życzliwość. Tu nikogo nie zostawia się w potrzebie. Kiedy jakieś zwierzątko ma problem, przyjaciele nie ustają w staraniach, aby go rozwiązać. Sztandarowymi postaciami z tego cyklu są księżniczka Ala i Mopsorożek. Jakoś tak wyszło, że zazwyczaj towarzyszą im książę Filip i Złotka. Czyli mamy właściwie kwartet, który pędzi do Koralowej Zatoki, aby pomóc Błyszczałce. Za wszelką cenę próbują ją rozweselić, aczkolwiek jest to trudne. W końcu, dzięki uważnej obserwacji zwierzątka, domyślają się co ją gryzie i mogą szukać sposobu pocieszenia.

Ponieważ potencjalni czytelnicy tej książki raczej na mojego bloga nie zaglądają, pozwolę sobie zdradzić ich opiekunom, że smutek narwalki wynika z tęsknoty. Bardzo brakuje jej dawnej przyjaciółki, która się przeprowadziła. Postanowiłam, o tym napisać, bo pomoże to zadecydować, czy wam i waszym dzieciom odpowiada taka tematyka. Natomiast zaznaczyć muszę, że wcale nie musicie mieć podobnych zmartwień, aby odnaleźć się w tej historii. Każda z bajek o Mopsorożku, to piękna lekcja empatii, a takie zawsze procentują.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Już ci niosę suknię z welonem" Joanna Szarańska

Jednym z atrybutów panny młodej jest suknia ślubna. Każda dziewczyna stająca na ślubnym kobiercu chce wyglądać pięknie i wyjątkowo, ale też dobrze czuć się w wybranej kreacji. Mówię o tych – może oczywistych – sprawach, bo sercem powieści Joanny Szarańskiej jest salon sukiem ślubnych. Właściwie już okoliczności jego powstania są niezwykłe. Michalina, spokojna emerytka, dostaje nieoczekiwaną przesyłkę. Dawna koleżanka, która prowadziła salon sukien ślubnych przekazuje jej swoją kolekcję wierząc, iż każda sukienka znajdzie swoja właścicielkę. Nieco oszołomiona Michalina reaktywuje Ofelię, bo tak też nazywał się salon koleżanki. W tym miejscu przecinają się losy kilku przyszłych/potencjalnych panien młodych, a także ich czasami słodko-gorzkich historii.

Od razu spodobała mi się idea książki. Pomijam sprawy praktycznie, jak starsza pani utrzymuje salon. To nie jest ważne. Ważna jest pięknie wykreowana sceneria do poznania opowieści o marzeniach – tych rodzących się i tych zniszczonych. Szarańska, przy wyborze ślubnej sukni, wspaniale uchwyciła to, że ślub to nie tylko obiad, orkiestra i dekoracje. Nie zaprzeczę, że detale są ważne, aby to wesele było piękne. Jednak te okoliczności powinny być dla małżonków okazją do przemyślenia, czego oczekują. Ale też do wprowadzenia życia na te wymarzone tory. Michalina cudownie słucha panien młodych, pozwala im się otworzyć, a także zachęca do słuchania głosu serca i intuicji, a także do odwagi. Jak one pokierują swoim życiem? Czy ich wyśniony dzień będzie idealny?

Jestem naprawdę zadowolona, że sięgnęłam po tę książkę. Urzekła mnie atmosfera, jaką wykreowała Michalina w swoim salonie i zaciekawiły bohaterki. Oczywiście, że miałam historię, którą śledziłam ze szczególną ciekawością, jednak nie przeszkadzało mi to, że jest przerywana innymi. Każda z bohaterek jest inna i każda inaczej patrzy na ślub. Co ciekawe Szarańska nie burzy ich marzeń, ale i tak w powieść wkrada się życiowa perspektywa. Podziwiam i szanuję takie sposób pisania.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Tataman i koszmarny braciszek" Arttu Unkari

Kto ma rodzeństwo wie, że takie relacje mogą być trudne. Jak to się mówi, można w ogień za sobą skoczyć, ale broń boże, żeby brat czy siostra oddychali tym samym powietrzem. Jeżeli pamiętacie cykl o Tatamanie, to wiecie, że jego bohaterka, Olga, ma młodszego braciszka. Beniaminek jest malutki i jest oczkiem w głowie rodziców. Przecież jest taki uroczy. Czy na pewno? Taki brzdąc ma swoje fochy, a w pierwszej części pt. „Tataman i eksplodująca kupa” już pokazał charakterek. Do tego wszystkiego robi się straszne zamieszanie, bo nagle dorośli zaczęli mówić prawdę, tylko prawdę i samą prawdę. A poza tym są jacyś dziwni – bardziej niż zwykle. W tym całym zamieszaniu w okolicy następuje fala kradzieży. Otumanieni dorośli zdają się jej nie dostrzegać. Olga znowu musi się wykazać i naprowadzić swojego tatę na trop. Czy jej się to uda? Przekonacie się czytając powieść dla dzieci „Tataman i koszmarny braciszek”.

Pierwsza książka z cyklu o Tatamanie zachwyciła moje dzieci kibelkowym humorem i krytyką szkoły. Ja wiem, że nie jest to podwód do dumy, ale ubawiliśmy się przednio. Druga część zapowiadała się obiecująco, bo u nas jest również konfiguracja starsza siostra i młodszy brat. Jak wypadła? W moim odczuciu nieco odstaje poziomem od jedynki, ale nie jakoś dramatycznie. Fabuła wydaje się skomplikowane. Przeplatając się trzy wątki – braciszek, mówienie prawdy i kradzieże. Dołóżmy do tego postać Wiśni, której obecność może być niezrozumiała bez znajomości pierwszego tomu. A jak chodzi o humor, to jest ciągle ta sama liga, jednak – nie oszukujmy się – eksplodujący kibelek ciężko przebić.

Jak widzicie poprzeczka była postawiona wysoko, ale też dzieci miały ogromne chęci dalej bawić się z tym cyklem. Trochę utknęły między tymi trzema wątkami. Czytając książki dla dzieci widzę, że początek jest kluczowy. Albo młody czytelnik ułoży sobie w głowie, co czyta, albo książka straci jego uwagę. I tu tego punktu zaczepienia nie udało nam się znaleźć. Dalej bawiły nas fragmenty, sceny, a także ilustracje. Moje dzieciaki totalnie zakochały się w babuniu, która zniechęca czytelników do dalszego czytania „Tatamana...” i wypatrywały jej na kolejnych stronach.

Dorosłym może się nie podobać, że właśnie dorośli pokazanie są w tym cyklu jako głupki, a dzieci jako bystre i odpowiedzialne. Ale takie odwrócenie ról jest po prostu zabawne. Ale co z tym braciszkiem? Arttu Unkari w wyjątkowo oryginalnym stylu piszę o relacjach między rodzeństwem. Nie mogę powiedzieć, ze morał jest tu klarowny, albo ktoś przeszedł wyjątkową przemianę. Natomiast w tym całym szaleństwie widać kto i dlaczego poczuł się pokrzywdzony. A urazy rosły, aż...

Jeżeli kusi was ten cykl, raczej zacznijcie od pierwszego tomu. Tego o kupie. Dzięki temu lepiej połapiecie się w postaciach i relacjach między nimi. ”Tataman i koszmarny braciszek” lepiej potraktować jako kontynuację, kiedy już będziecie pewni, że humor i estetyka książki to wasze klimaty. A zresztą, kto nie lubi się pośmiać. Dajcie szansę tym bohaterom na pewno zaskoczą was nieogarnięciem.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Cienie Turynu" Carlo Fruttero, Franco Lucentini

Piękni, bogaci i znudzeni. Tak mogę podsuwać bohaterów powieści „Cienie Turynu”. Ginie tam właśnie członek wyższych sfer. (Podobno) szanowany architekt. Śledztwo prowadzi komisarz Santamaria. Będzie musiał wniknąć w lokalną burżuazję. Osoby bogate i elegancie, ale też zmanierowane i zepsute. Czy ciemna strona Turynu kryje się wśród jego elit?

„Cienie Turynu” czyli połączenie kryminały z powieścią obyczajową, z dużą dozą satyry i ironii. Tu zbrodnia rodzi się z bogactwa, a duet autorów Carlo Fruttero i Franco Lucentini chce tych bogatych dokładnie prześwietlić. Pokazać, że za fasadą elegancji siedzą zazdrość i nienawiść, a to bardzo moce uczucia.

Jeżeli mieliście okazje widzieć egzemplarz „Cieni Turynu” na żywo, to wiecie, że to obszerna książka. Istnieje taki stereotyp, że Włosi się nie spieszą. I tak też jest w tym przepadku, autorzy maja czas na opowiedzenie o bohaterach, mieście, społecznym kontekście. Mają czas na zbudowanie atmosfery. Może to być nieco irytujące, ale też podkreśla miałkość życia burżuazji i jej sztuczne poczucie wyższości.

Nie mogę zaprzeczyć, ze jest to ciekawa książka, a autorzy wykazali się błyskotliwością i zmysłem obserwacji. Jednak mnie ta powieść nie urzekła. Właściwie mogę przyczepić się tylko do jednej jedynej rzeczy. Miałam w życiu taki epizod, że trochę uczyłam się języka włoskiego. Dość szybko zauważyłam, że jest to język opisowy – jak sama to określam – że trzeba użyć dużo słów, żeby o czymś opowiedzieć. Uchwycono to tez w tłumaczeniu. Miałam wrażenie, że autorzy gadają i gadają, Kolejne słowa, sceny, opisy z których nie zawsze coś wynika. I to nie jest moja energia. „Cienie Turynu” to świetna książka, z którą kompletnie nie mogłam złapać porozumienia. Przez co mocno ubolewam.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Ludzie. Rysowanie w 10 krokach" Justine Lecouffe

Moja córka zawsze lubiła rysować i z wiekiem jej prace zaczęły nabierać całkiem wyraźnych kształtów. Często mi się skarży, że najwięcej problemów ma z rysowaniem ludzi. A to nos wyjdzie jej za duży, a to usta nadają nie taki wyraz twarzy. Ponieważ znaliśmy już serię poradników „Rysowanie w 10 krokach” od wydawnictwa Publicat, zaproponowałam jej, aby sprawdziła, czy ta książka pomoże jej doszlifować warsztat. Czy okazała się przydatna?

Jak wskazuje nazwa cyklu od stworzenia naszych rysunków dzieli nas tylko 10 kroków. Dużo czy nie dużo? Jak czujecie? Autorka tej książki zaczyna od małych elementów, aby przejść do tych większych, bardziej złożonych. Czyli najpierw ćwiczymy pojedyncze fragmenty twarzy, potem całą. Najpierw pojedyncze części ciała, a na końcu całe postacie. Nie chcę mówić tu o stopniowaniu trudności. Raczej o szlifowaniu detali, co ułatwi nam świadome narysowanie człowieka, z zachowaniem proporcji i itp. Nie musimy trzymać się planu lekcji. Możemy poświęcić czas temu, co dla nas ważne przy danym projekcie.

Rysowanie ludzi to właśnie proporcje, a dzięki temu poradnikowi dowiesz się, jak je zachować. Wystarczy go przekartkować, a w oczy rzuca nas się schematy i podziały. W tym poradniku nauczymy się robić szkic i przeradzać go w postać. I uwierzcie mi, te kilka kresek, które na początku może wydawać się nieporadne, czy śmieszne, rewelacyjnie pomaga zapanować nad rysunkiem. A w kolejnych krokach widzimy jak przeradzają się one w kompletną postać.

Jedne, co bym zmieniła to czcionka. Nieco większa, albo/i mniej fikuśna. Generalnie nie jest to poradnik dedykowany stricte dla dzieci. Każdy, kto chce nauczyć się rysować ludzi może z niego skorzystać. I wierzę, że będzie to owocne. Natomiast czuję też, że taka forma jest praktyczna już dla młodszych adeptów rysowania. Każdy krok jest pokazany, ale w tym przypadku nie możemy pominąć dopisanych wskazówek. Ja jako sprawnie czytająca dorosła, miałam lekki oczopląs, a co dopiero dziecko 9,10, 11 lat, które ciągle tą umiejętność szlifuje. Dla młodych (a także gorzej widzących) użytkowników może być to pewna bariera.

Pytałam się was, czy 10 kroków to dużo. Dla mnie nie. Pracując z tym jak i z innymi poradnikami na temat rysowania od wydawnictwa Publicat, byłam w szoku jak sprawnie można wyczarować piękne rysunki.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Sekretne przejście" Pascal Prévot

Mały Sherlock ma kumpla Gucia. Gucio jest raczej strachliwym chłopcem. Jak na złość pani wychowawczyni zaplanowała wycieczkę do średniowiecznego zamku. Wycieczkę z nocowaniem. Kiedy Gucio słyszy dźwięki za lustrem jest przerażony, że w zamku grasuje duch. Ale detektywi nie wierzą w duchy. Starają znaleźć się racjonale wyjaśnienie dla dziwnych odgłosów i dowiedzieć się, jakie tajemnice skrywa stary zamek.

W kolejnym tomie przygód Małego Sherlocka autor nawiązuje do legend arturiańskich, a zamczysko jest dla tego świetnym tłem. Jest trochę strasznie, bo istnieje podejrzenie, że może grasować tu duch, ale bohaterowie wierzą w racjonalne wyjaśnienie. Oczywiście Gucio cały czas dygocze jak osika. Zresztą to jest postać znana z tego że się boi i przez wszystkie tomy „Małego Sherlocka” nikt się z jego strachu nie śmieje. Bohaterowie cierpliwie mu pokazują, że warto pytać dlaczego coś się dzieje, a nie uciekać.

Oczywiście – jak w poprzednich książkach z tego cyklu – nie brak tu przygody i detektywistycznych wyzwań. Aby dowiedzieć się kto lub co jest duchem z zamku i czego szuka, musimy rozwiązać z bohaterami kilka zadań. O tym aktywizowaniu czytelnika piszę już do znudzenia, ale nie można tego pominąć opowiadając o książkach spod znaku „Mały Sherlock”. To wspaniałe zagranie, które sprawia, że czytelnik staje się częścią drużyny. Razem z bohaterami prowadzi śledztwo, a może nawet przyczynia się do jego rozwiązania.

A ja konsekwentnie polecam wam te książki. Moje dzieci ciągle do nich wracają. Pomimo, że wielu z nich znają już zakończenie, ciągle ekscytują się przygodami młodych detektywów i sposobami, w jaki rozwiązują zagadki. Lubią te postacie i lubią podejmować z nimi kolejne wyzwania. Jestem zachwycona, jaką radość sprawia im ten cykl.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Rój" Weronika Mathia

Tu nie chodziło o morderstwo – pomyślałam sobie czytając powieść „Rój” Weroniki Mathia. Aczkolwiek morderstwo jest przyczyną odkopania starej historii. Kamila – ofiara – w pewnym momencie mówi, że ona nigdy nie wyszła z lasu, w którym miała miejsce tragedia, w której brała udział. Wtedy byłą nastolatką, a teraz jest dorosłą kobietą. Czy w innych aktorach tego smutnego spektaklu przeszłość też ciągle żyje?

Początek tej książki był trudny. Poznajemy kilka głównych postaci, które teoretycznie nie maja ze sobą nic wspólnego. Na pierwszy ogień idzie emerytowany policjant, który martwi się bo jakiś czas temu miał romans z ofiarą, a w śledztwo jest zaangażowana jego córka pracująca w prokuraturze. Ostrowski chce wykorzystać dawne znajomości, aby trzymać „rękę na pulsie”. Kolejni bohaterowie to Marek i Łucja. Ojciec i córka. Oboje w żałobie po stracie żony o mamy. Na kilka dni przed śmiercią Kamili wprowadzili się do kamienicy, w której ta mieszka. Łucja dowiedziała się, że była ona koleżanką jej zmarłej mamy. Kiedy ojciec z córką nagle znikają, policja zastanawia się dlaczego. Jest jeszcze Natalia, pszczelarka Kobieta smutna. W pełni oddaje się pracy, aby odgonić czarne myśli.

Weronika Mathia przy okazji śmierci Kamili chce tak właściwie opowiedzieć historie z przeszłości. Robi to – i co ciekawe- to nie bezpośredni uczestnicy nam o niej opowiadają. Właściwie odkrywamy ją przy pomocy ich bliskich. Kolejne odkrycia, kolejne decyzje sprawiają, że sytuacja wymyka się spod kontroli, a tragiczna przeszłość dopomina się o zemstę. Odkrywamy historię smutną, niedojrzała i pełną nienawiści. Okoliczności, w których zostaje skrzywdzony ktoś kompletnie niewinny, a ciężar tej krzywdy jest przygniatający.

Całkiem zręczny pajączek z tej pisarki. Pajęczyna zależności ładnie nabiera kształtu i początkowa dezorientacja czytelnika szybko ustępuje zaciekawieniu i zaangażowaniu w łączeniu niteczek. Właściwie nie uczestniczymy w śledztwie, pomimo że pierwszym poznanym bohaterem jest policjant. Profesjonalne techniki muszą ustąpić wspomnieniom, a nawet opowieści. A to wszystko jest dobrze przemyślane. Tak aby utrzymać uwagę czytelnika. Kolejny fragment to kolejny puzzel, do dołożenia. To że chodziło o opowieść – w moim odczuciu - podkreśla też finał. Dość skromny jak na standardy kryminałów, acz ciekawy – nawet lekko dwuznaczny – i z psychologicznym wykończeniem.

Czytaj więcej »

"Śledztwo z pazurem. Prima aprilis" Anne-Marie Desplat-Duc, Anne Dumergue

Prima aprilis, czyli święto żartownisiów. Lubicie je, a może jesteście zażenowani żarcikami, które są na tę okoliczność przygotowywane. Komisarz Oslo nie czuje się najlepiej tego dnia. Od rana przydarzają mu się sytuacje, która są dla niego przykre. Kolejne żarty nie bawią, a drażnią policjanta. Ale praca czeka. Trzeba opanować emocje i zając się śledztwem. Sprawa wygląda poważnie. Staw w Psiej Wólce prawie wysechł. Ryby są ściśnięte i mają coraz mniej powietrza. Kto i dlaczego spuścił wodę? Czy to ma jakiś związek z prima aprilis?

Jedna rzecz wyjątkowo mi się podobała w tym tomie „Śledztwa z pazurem”. Autorzy na początku książki świetnie podkreślili to – co ja często powtarzam – że żart jest śmieszy, kiedy bawi obie strony. Psikusy skierowane w stronę Olso, komisarz odbiera jako złośliwości i chyba słusznie, bo to święto jest pewną zasłoną dla konkurującego z nim Rexa, aby dogryźć rywalowi.

Czego się dowiedziałam z tej książki to, że we Francji pierwszego kwietnia przykleja się na plecy naklejki w kształcie ryb. Ta ciekawostka sprawiła, że staw, jako miejsce akcji, stał się wyjątkowy. Dlaczego akurat ryby stały się ofiarami... No właśnie, czego? Żartu, bezmyślności, egoizmu, a może niewiedzy? Czy Oslo znajdzie sprawcę i sprawi, że woda wróci do stawu?

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Cozy stickers. Przytulne miejsca"

Dziś propozycja dla osób, które lubią aranżować własne przestrzenie. W wyklejance „Cozy stickers. Przytulne miejsca” znajdziemy 10 scen , które należy urządzić. Czy wasze przytulne miejsce będzie pełne bibelotów, a może skromne? Zróbcie to tak, żebyście czuli się w nim dobrze.

Jak już wspomniałam w zestawie jest 10 scen: jest dom, sklep, szklarnia, park i in. Co ciekawe nie są to płaskie tła, a coś rodzaju rzuty równoległego, przełożenie z 2D na 3D. Daje to całkiem ciekawy efekt przestrzenny i trochę inaczej trzeba podejść do przyklejania sprzętów.

W zestawie znajdziemy też naklejki. Co jest fajne, są one zapakowane w oddzielnej kopercie – nie trzeba wyrywać ich ze środka, jak w większości publikacji tego typu - a także ponumerowane. Po co te numery? Już tłumaczę. Autorzy książeczki przygotowali też inspiracje, podpowiedzi, jak można urządzić dane wnętrze, a potrzebne elementy znajdziemy właśnie pod odpowiednim numerem.

Trzecim i ostatnim gadżetem jest pęseta, która ma pomagać w naklejaniu. I podobno faktycznie jest przydatna – według opinii mojej córki.

A jak już wywołałam M., to muszę napisać, że jest wprost zachwycona tą publikacją. Przede wszystkim lubi takie wyzwania, a po drugie w przypadku „Cozy stickers” efekty są naprawdę oszałamiające. Mnogość elementów sprawia, że pusty pokój przeradza się w naprawdę przytulne wnętrze. Aż chce się wskoczyć do tych aranżacji.

Czytaj więcej »