"Kroniki Archeo. Zaginiony klucz do Asgardu" Agnieszka Stelmaszyk

Czego jeszcze nie było w cyklu „Kroniki Archeo”? Mitologii nordyckiej. Proszę bardzo. Kolejny tom przygód Ostrowskich i Gardnerów zatytułowany jest „Zaginiony klucz do Asgardu”. Razem z bohaterami wyruszymy na wyspy Wolin i Bornholm i odkryjemy sekrety Wikingów, a to wszystko będzie okraszone sporą dawką wiedzy i dynamicznej akcji.

Czyżby bohaterowie mieli tendencję pojawiać się tam, gdzie coś się dzieje? Ostrowscy przebywają na wyspie Wolin, gdzie rodzice prowadzą pracę archeologiczne. Poznają Helenkę, która zaczyna wypytać się ich o skarb Wikingów. Dziewczynka śledzi pewną kobietą, która – w jej mniemaniu – podejrzanie się zachowuje. Równolegle poznamy pewnego doktoranta. Jego już świętej pamięci opiekun naukowy podarował mu notes. Nad czym pracował profesor?

Mamy tu kolejną brawurową odsłonę cyklu „Kroniki Archeo”. A mówi się, że archeolodzy tylko jeżdżą na „wykopki”. Oczywiście żartuje. Agnieszka Stelmaszyk poraz kolejny wciąga swoich bohaterów w wir intryg pisząc sensacyjną, pełną historycznych ciekawostek, powieść dla dzieci. I jak to opowieści sensacyjne i ta jest momentami nieco naciągana, jednak dynamika akcji sprawia, że to wybaczamy. Tu nie ma czasu myśleć trzeba działać, bo typku spod ciemnej gwiazdy nie mają litości nawet dla dzieci.

Jak już wiecie jestem wielką fanką cyklu „Kroniki Archeo”. Ja w ogóle uważam, że historia jest bardzo ciekawa, ale w szkole nie zawsze taką się ją przedstawia. Natomiast Agnieszka Stelmaszyk robi to rewelacyjnie. Szacunek, że w każdym tomie sięga po inne kultury pokazując ich dziedzictwo. A przy tym wymyśla kolejne sytuacje, które sprawiają, że te książki czyta się w napięciu. Bardzo dobre połączenie.

Książki z cyklu "Kroniki Archeo" można kupić w popularnej księgarni. KLIK

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Trzeci Kraj" Karina Sainz Borgo

W dziwnych żyjemy czasach. II wojna światowa ciągle jest obecna we wspomnieniach, a młodzi są uczeni o dokonaniach na gruncie prawa międzynarodowego, które mają uchronić świat przed wybuchem podobnego konfliktu i stać na straży poszanowania praw człowieka. Z drugiej strony słyszymy o kolejnych punkach zapalnych na mapie świata, a także oglądamy dokumenty o ludziach, którzy żyją na granicy ubóstwa. Świat ciągle nie jest poukładany. Często jest tak, że człowiek musi dostosować się do warunków w jakich przyszło mu żyć. No i walczyć, aby je jakoś polepszyć. O pewnej wojowniczce opowiada powieść Kariny Sainz Borgo „Trzeci Kraj”. Nie jest ona bohaterką na wielką skalę, a bohaterką dnia codziennego.

Angustias ucieka wraz z mężem i niedawno narodzonymi synami przed zarazą. Zarazą, która otępia umysły i powoduje u ludzi apatię. Kobieta pragnie lepszego życia dla swoje rodziny, ale wcześniaki nie dają rady trudom podróży. Dzieci umierają. Szukając dla nich godnego miejsca na pochówek Angustias chowa ich ciałka do pudełka po butach i wędruje z nimi dalej. W końcu trafia do miejsca zwanym Trzecim Krajem. Jest to nielegalnie prowadzony cmentarz, gdzie pewna kobieta, Visitacion Salazar, próbuje dać żywym i zmarłym strzępki pocieszenia i spokoju. Angustias, która nie ma gdzie się podziać, zostaje u jej boku, zostaje przy zmarłych dzieciach.

„Trzeci Kraj” to mocna powieść. Pamiętacie film „2012”, gdzie ludzie uciekali przed końcem świata. Wtedy mnie to bawiło. Zastanawiałam się, gdzie oni chcą uciec. Przecież to KONIEC ŚWIATA. W przypadku książki Kariny Sainz Borgo bawić mnie to przestało. Bohaterowie tej powieści prowadzą podobną ucieczkę, chociaż ich „koniec świata” ma wymiar symboliczny. Jednak gdzie się nie ruszą, jest trudno. Kolejni migranci zawzięcie maszerują w poszukiwaniu swojej oazy, tylko że w niej rozsiedli się już lokalni watażkowie, a bieda rozciągnęła swoje skrzydła. W takich trudnych okolicznościach postacie jak Visitacion przyciągają smutnych wędrowców. Przypominają im, że jeszcze coś mają. Godność i wolę życia.

To jest pozornie prosta powieść. Krótkie rozdziały oszczędny język, działające na wyobraźnię sceny, w których autorka stawia na brudny naturalizm. Właściwie czyta się ją dość szybko przezywając kolejne przejawy nieludzkości, małe tragedia. Natomiast w tej prostocie autorka skryła pewną symbolikę. Nie musimy daleko szukać. Już sam tytułowy Trzeci Kraj daje możliwość interpretacji. Przystanek czy cel ostateczny? Ziemia obiecana czy piekło? Takich smaczków uważny czytelnik wyłuska więcej. Dodają one opisywanej nędzy jakiejś subtelności, może męczeństwa. A na pewno wzbogacają odbiór tej książki.

Strach, samotność – czy to chleb powszedni migrantów? A może mówiąc o „Trzecim Kraju” nie ograniczajmy się tylko do nich. Rozszerzmy miejsca akcji na cały świat i pomyślmy o wszystkich, którzy gdzieś, kiedyś stracili grunt pod nogami. Czy mieli siłę walczyć o swoją godność? Czy oddali się apatii, a może uczepili się tego co dała im codzienność, aby po prostu żyć i przeżyć? Zestawiłam bym Angustias z bohaterkami powieści koreańskich. W tamtych postaciach często jest bierność (mówię tu o ogólnym wrażeniu, a nie o jakiejś konkretnej książce), natomiast u Angustias widzimy desperackie przejawy działania, dzięki czemu postrzegamy ją jako odważną.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Jaga Czekolada i Władcy Wiatru" Agnieszka Mielech

Minął już rok od kiedy Jagoda poznała Mirellę i Lukrecję, a także stoczyła walkę z Hedimem. Mogłaby zacząć powątpiewać, czy magia w ogóle istnieje, ale znajduje pozostawione przez czarodziejki magiczne pióro i podręcznik magii. Czy człowiek będzie mógł wykorzystać te rzeczy? Jaga spędza lato wraz z przyjaciółmi na wyspie Dun. Wkrótce pojawiają się tam i dawne znajome. Powrót czarodziejek nie jest przypadkowy. Nad wyspą gromadzą się złe moce, a Mirella szuka pomocy dla dawnego znajomego zaklętego w kruka. Jak się okaże nie wszyscy mieszkańcy wyspy to zwykli śmiertelnicy, a zasady są po to, aby je przestrzegać. O tym jest drugi tym przygód Jagody pt. „Jaga Czekolada i Władcy Wiatru”.

Przeczytałam z córką dwa tomy tego cyklu i mam względem niego mieszane uczucia. Z jednej strony mamy dynamiczną fabułę pełną wyrazistych bohaterów. Agnieszka Mielech zręcznie łączy dwa światy – zwyczajny i magiczny – które spokojnie koegzystują obok siebie, a przenikają się w chwilach kryzysu. Magia wkracza w życie zwyczajnej nastolatki, trochę nieśmiałej i pogubionej, aby uczynić z niej bohaterkę. Chociaż w drugim tomie pięknie widać moc przyjaźni i współpracy. Do tego dochodzą wątki obyczajowe. Być może część młodych dziewczyn będzie się z Jagodą identyfikować, a to że ona nie ulega trendom ułatwi im bycie sobą. Myślę, że główna bohaterka może być wzorem w tym temacie.

Z drugiej strony czuję, że fantastyka to nie do końca obszar Agnieszki Mielech. Autorka wplata w fabułę dużo tzw. codziennych szczegółów. Co może i sprawdza się w formule obyczajowej, ale tu tworzy delikatny chaos. Dodając do tego iż miejsce akcji przenosi się do zwykłego świata., można poczuć, iż ten magiczny został potraktowany nieco po macoszemu, pomimo iż jest on jej źródłem. Wspomnieć jeszcze muszę o nierównomiernym tempie akcji. Jest dynamiczna, owszem. Jednak autorka dość długo buduje napięcie, aby powieść zakończyć szybkim finałem. Nie przepadam za takim pisaniem i nie chcę go usprawiedliwiać tym, iż jest to książka dla młodszego czytelnika. Jak pokazał fonemem „Harry'ego Pottera” już ta grupa potrafi docenić dobrze rozłożone napięcie i rozbudowane światy.

Przeszedł czas podsumowania. Czy warto sięgnąć po „Jagę Czekoladę”? Książka niesie dobre wartości. Wspiera samoocenę, akcentuje wartość przyjaźni, a także sens przestrzegania zasad. Agnieszka Mielech okrasza to sporą ilością magii, co daje nam fantastyczno-obyczajowy miks. Największe zalety, obu dotychczas przeczytanych części, to wyraziści bohaterowie i dobra energia, a wadą jest szybkie zakończenie, jednak książka ta wykazuje wszelkie cechy dobrej powieści przygodowej dla młodszej młodzieży (9+).

[Egzemplarz receznencki]

Czytaj więcej »

"Karawele" António Lobo Antunes

Kiedy dostałam informację o nowym wydaniu powieści "Karawele" Antonio Lobo Antunesa dłuższą chwilę zastanawiałam się, czy po nią sięgnąć. Skąd moje wątpliwości, wszak już trochę prozę tego autora znam. Posłuchajcie, o co chodzi w tej książce. Rok 1975. Po rewolucji goździków upada potęga Portugalii, a retornados (koloniści) wracają do kraju. Wraz z nimi wracają wielkie, ważne postaci dla historii tego kraju. Ci którzy rządzili, ci którzy byli na piedestale, ci którzy żyją jako wielcy w umysłach Portugalczyków. Antuanes robi na tę wielkość zamach. Pisze powieść przekorną, buntowniczą, w której niejako obala portugalskie świętości. Urzekła mnie jego odwaga, bo jak inaczej nazwać atak na narodowe mity. Natomiast Portugalia i jej historia to dla mnie ziemia nieznana. Czy będę w stanie zrozumieć i docenić "Karawele"?

Od razu ślę głębokie ukłony w stronę wydawcy, a także tłumacza – Wojciecha Charchalisa – że zdecydowali się opatrzyć książkę wstępem, który bardzo ułatwia jej zrozumienie. Na "dzień dobry" zostały rozwiane moje obawy. To nie jest obszerny wykład z historii Portugalii, ale jest tam wszystko czego potrzebowałam, żeby w ogóle zmierzyć się z "Karawelami". A jest się z czym mierzyć, bo proza Antunesa jest misternie tkana. Właściwie autor tworzy zamierzony chaos. W opisie możemy przeczytać o pomieszaniu czasu akcji itp. Dla szukającego spójnej fabuły czytelnika lektura tej książki będzie dziwnym doświadczeniem. Dodajemy do tego zagubienie i brud otaczające bohaterów. Autor jest niczym buldożer rozjeżdżający idealne obrazy narodowej wielkości.

Zostawmy na moment Portugalczyków i zastanówmy się ogólnie, czy narodowa tożsamość oparta jest na kłamstwie. Jak duża jest moc propagandy? No i czego my, zwykli lidzie chcemy: pięknej dającej nadzieję i dumę opowieści, czy nie zawsze wygodnej obiektywności? Chyba Antunes tą książką trochę "włożył kij w mrowisko", prowokując nas do krytycznego spojrzenia na własną historię.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"101 rzeczy, które musisz zrobić zanim skończą się wakacje" Mikkel Niva

„Nuda” to dla rodzicajedno ze słów grozy. Kilka patentów jak ja przełamać, można znaleźć w książce dla dzieci „101 rzeczy, które musisz zrobić zanim skończą się wakacje”. Publikację tę pokochałam od pierwszych stron, bo Mikkel Niva, autor, genialnie uchwycił kreatywną moc nudy, a także pokazał, że to my sami tworzymy wspomnienia. Wystarczy nieco uważności.

W tytule pojawia się słowo „wakacje” i zgromadzone w niej pomysły świetnie umilą podróż samochodem, czas w hotelu, gdzie nie mamy wielu zabawek, czy poznawanie nowego miejsca. Ale pomysły te można też wykorzystać w innych nudnych sytuacjach np. kiedy przyjaciel dziecka wyjedzie, czekając na wizytę u lekarza, czy kiedy odwiedzamy znajomych, a dziecko nie ma kompana do zabawy. Mikkel Niva nie każe nam robić szczególnych przygotowań. Wystarczy się rozejrzeć, a okaże się, że otacza nas mnóstwo ciekawych rzeczy.

Przykładowo, patent ze strony 19 „Stwórz własną instrukcje obsługi”: bierzemy jakąkolwiek rzecz z naszego otoczenia i szukamy dla niej nowego zastosowania. Albo strona 75 i rada zatytułowana „Dawne wakacje”, w której autor zachęca, żeby pociągnąć dorosłych za język i dowiedzieć się, jak oni spędzali wakacje, kiedy byli dzieci. Może robili coś fajnego. Zerknijmy jeszcze na stronę 67, gdzie Niva proponuje aktywność polegająca na rysowaniu własnych map. Wspaniała zabawa, która może być ekscytująca, ale też zachęca, aby przyjrzeć się okolicy. Właściwe tylko jeden pomysł nie spodobał mi się. Nazywa się „Zostań kimś innym”. Nowe otoczenie to czysta karta. Kusi, aby „podkolorować” siebie. A szczególnie atrakcyjne może być to dla osób, które łakną aprobaty. Mnie bardzo podobał się, jak ten problem opisała Bella Swift w książce „Jamnik, który chciał być na fali”, gdzie bohater za wszelką cenę próbował dopasować się do grupy, ale ostatecznie jego kłamstwa wyszły na jaw, a inne psy polubiły go za to jaki jest naprawdę.

Pochwalić też muszę formułę i wygląd książki, która na prawdę zachęca do czytania. Dajecie ją po prostu dziecku do ręki i niech sobie kartkuje. Może zainteresuje je jakiś śmieszny nagłówek, albo ilustracja. Przeczytajcie krótki opis z nimi związany i spróbujcie zrobić coś fajnego. Bawcie się dobrze.

Fantastyczna książka, która pokazuje, że zabawa kryje się wszędzie. Oznaczona przez wydawcę jako 6+. Myślę, że to bardzo ważne, aby pokazywać tym dzieciom, dla których coraz ważniejsza jest grupa rówieśnicza, a w niej często jest sporo chwalenia, że wcale nie trzeba „fajerwerków” do wspaniałej zabawy. Wystarczy trochę uważności, a spacer w pobliskim lesie może być równie fascynujący co zagraniczne wakacje. Zresztą Niva przemyca w tej książce też kilka oryginalnych patentów na kolekcjonowanie wspomnień. A co najważniejsze udowadnia, że nuda nie jest straszna i bardzo łatwo ją pokonać.

Książkę "101 rzeczy, które musisz zrobić zanim skończą się wakacje" możecie kupić w popularnej księgarni. LINK

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Isola" Allegra Goodman

Marguerite de la Rocque, dziedziczka i sierota. Po śmierci rodziców jest za mała, aby o sobie decydować, a także jest kobitą, więc majątkiem zarządza jej kuzyn, do czasu aż dziewczyna będzie gotowa do zamążpójścia. Roberval nie zaszczyca kuzynki częstymi wizytami. Ulubieniec króla i podróżnik większość czasu spędza na odkrywaniu świata, a na to potrzeba funduszy. Kalkulacja jest prosta. Marguerite nie opłaca się wydawać za mąż. Roberval nie ma skrupułów wykorzystać jej fortuny do realizacji swoich planów. A co z dziewczyną? Zabiera ją ze sobą w podróż do Nowego Świata. Przaerażona Marguerite znajduje pocieszenie w ramionach jego sekretarza, a tego nieposłuszeństwa kuzyn znieść może. Porzuca ją na jednej z wysp w Zatoce Świętego Wawrzyńca. Jak ta wychowywana na damę dziewczyna poradzi sobie w surowym, kanadyjskim klimacie? Marguerite kontra natura. Czy będą współpracować, a może będą przeciwniczkami?

Gdzieś przeczytałam stwierdzenie, że „Isola” to powieść o wyjątkowym instynkcie przetrwania. Marguerite jest poniekąd żeńską wersją Robinsona Crusoe, ale jej historia jest pozbawiona przygodowej otoczki. Allegra Goodman napisała studium bezradności. Kiedy poznajemy główną bohaterkę jest ona małą dziewczynką i my już wiemy, że nic dobrego jej nie może spotkać. Pozbawiona opiekunów, skazana na wolę obcych ludzi. Owszem, przydzielono jej opiekuna, jednak każde jego przybycie jest ogromnym stresem i obawą, że wywróci je stabilne życie do góry nogami, a Roberval w końcu to robi. „Służył mi jako obrońca, ale nie miała nikogo, kto mógłby mnie ochronić przed nim.”¹

Bardzo dziwne uczucia towarzyszyły mi w trakcie czytania „Isoli”. Wspomniana już bezradność Marguerite była wręcz przytłaczająca. Paradoksalnie poczułam spokój w jednym z bardziej dramatycznych momentów tej historii, mianowicie, kiedy bohaterka zostaje porzucona na wyspie. Znalazła się w ekstremalnej sytuacji, ale ja cieszyłam się, że wyrwała się z tego świata, w którym nic nie znaczy. Zresztą fakt, że została porzucona świadczy o tym, jak wielką władzę miał nad nią opiekun i jaką pogardą ją darzył. Przecież prawdopodobieństwo, że dziewczyna nie przeżyje zimy było ogromne. A jednak Marguerite stworzyła przestrzeń, w której żyła, w której nie była tłamszona.

Co ciekawe historia tej dziewczyny mogła wydarzyć się naprawdę. Allegra Goodman w posłowiu opisuje, co ją zainspirowała do napisania „Isoli”, a także wymienia w jakich źródłach możemy przeczytać o Marguerite. Łatwo też można zauważyć, jak autorka zręcznie łączy pewne różnice tych przekazów, czy też sprytnie wymyśla skąd one mogły wyniknąć.

Powieść „Isola” zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Kluczem do jej sukcesu jest narracja pierwszoosobowa, która fantastycznie oddaje w jakim napięciu żyłą główna bohaterka. Jej bezsilność tak mnie przytłoczyła, że musiałam na kilka dni schować tę książkę. To świadczy o tym, jak bardzo oddziałują na nas emocje, sytuacja głównej bohaterki. Jest to opowieść o sile, o woli życia, ale też o paradoksie cywilizowanego świata, który wcale nie jest tak sprawiedliwy, jak chcielibyśmy wierzyć. Minęło kilka dni od, kiedy skończyłam czytać „Isolę”, a jak ciągle zastanawiam się, które miejsce było dla Marguerite azylem.

1 Allegra Goodman, „Isola”. Przeł. Monika Popławska, wyd. Literackie, Kraków 2026, s. 146.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Księga mody. Naklejkowe ubieranki": "Ślub" i "Moda gwiazd"

„(…) pójdę jak na bal, nie obejrzę się; Nikt mnie nie zatrzyma, nie zatrzyma mnie.”¹ śpiewał Krzysztof Krawczyk. A może jednak na chwilę się zatrzymamy, bo bal wymaga szczególnej oprawy. Chociażby taki strój. Piękne suknie pań eleganckie garnitury panów. One zasługują, aby zawiesić na nich oko. W kolejnych publikacjach z serii „Księga mody”, ubierzemy modelki i modelów na specjalne okazje. Zaprojektujemy kreacje ślubne oraz stroje na czerwony dywan. Nie będę ukrywać, że królują tu efektowne suknie, ale w zeszycie „Ślub” znajdzie się kilka garniturów.

Zaskoczyło mnie, jak każde z moich dzieci inaczej podchodzi do zabawy z tymi publikacjami. Starsza córka skupia się na stylu i walorach estetycznych. Zaczyna od bazy, a potem skrupulatnie dobiera dodatki, aby stworzyć kreacje idealną. Jej młodszy brat również zechciał zabawić się w projektanta i pomimo że to na pierwszy rzut oka „dziewczyńskie” gazetki świetnie się przy tym bawił. Natomiast on, młodszy przedszkolak, raczej nazywa poszczególne części garderoby, zastanawia się do czego służą i gdzie powinny zostać ubrane. A czasami, dla zgrywy, używa ich w nieoczywisty sposób np. robi z z butów okulary. A te świadome żarty są dla niego wielką radością.

Podsumowując. „Księga mody” czyli „naklejkowe ubieranki” to zabawa dla dzieci zarówno w wieku szkolny, jak i przedszkolny. Po moich dzieciach widzę, jak te publikacje ewaluują z wiekiem dziecka, a zabawa z nimi rozwija różne kompetencje od motoryki i rozwoju słownictwa, po kreatywność i estetykę. Niby tylko sukienki, a jednak....

1 „Za tobą pójdę jak na bal”, tekst Andrzej Kosmala, Andrzej Sobczak, muzyka Aleksander Maliszewski.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Golem" Gustav Meyrink

Odłożymy na chwilę nowości wydawnicze i sięgniemy do klasyki. „Golem” Gustava Meyrink uznawany jest za jedną z czołowych pozycji z nurtu fantastyki grozy. Sam autor jest ciekawą postacią. Możemy przeczytać, że był outsiderem zafascynowanym mistyką i okultyzmem, a także psychologią. Czuję pod skórą, że spod pióra tak nietuzinkowej postaci musiało wyjść coś interesującego.

Golem w największym uproszczeniu to sztuczny człowiek. Jednak w tej powieści nic nie jest proste. Nie bez powodu przypisuje się jej takie przymiotniki jak oniryczna, ezoteryczna, mistyczna. Nie dość, że autor odnosi się w niej do tarota i kabały to jeszcze granice pomiędzy jawą a snem zostają zatarte. Pewnie część osób pomyśli sobie, że brzmi to strasznie i przytłaczająco. Nie zaprzeczę, że „Golem” jest wymagający, ale też fascynujący, dający pole do interpretacji i – o dziwo – nie przytłacza.

Myślę, że dwie rzeczy decydują o tym, że, pomimo iż to trudna książka, czytamy ją jak zahipnotyzowani. Wspaniałe tłumaczenie Antoniego Lange, tak delikatne, poetyckie magiczne, a przy tym gęste i mroczne. Kiedyś ktoś porównał je do mgły i to jest doskonałe skojarzenie. Przez „Golema” przedzieramy się nieco zdezorientowani, ale doświadczamy go i z każdym słowem poznajemy.

Do tego Praga u Meyrinka opisana jest jako miejsce magiczne. I teraz zestawicie tę magię z biedą i brudem praskiego getta. Mamy tu jakieś ekstremalne zestawienie snu, mistyki z naturalizmem, co potęguje duchotę tej powieści. Na tym tle wizje głównego bohatera staja się wyjątkowo niepokojące i hipnotyzujące.

Powiem szczerze, że „Golem” zachwycił mnie, ale chyba bardziej klimatem niż treścią. Chociaż pewne elementy psychologiczne, tożsamościowe – owszem – mnie zaintrygowały. Natomiast atmosfera to coś niezwykłego, literacki majstersztyk. Warto przeczytać chociażby fragment tej powieści, aby to doświadczyć.

Czytaj więcej »

"Przebudzona" Choi Eunyung

Ihyon nagle się budzi. Jest w szpitalu, otacza ja rodzina. Wszyscy się cieszą i mówią, że dziewczynka przeszła trudną operację, ale niebawem będzie mogła wrócić do domu. Że jest już zdrowa. I wraca, ale wszystko wydaje się jej obce. Nie pamięta, aby miała siostrę bliźniaczkę, inaczej zapamiętałą mamę i wydawało się jej, że mieszkali w bloku, a nie w domku jednorodzinnym. Czy to dezorientacja i efekty uboczne po operacji mózgu? A może dziewczynka ma dobre przeczucia i to tak naprawdę świat się zmienił?

W powieści przebudzona Choi Eunyung porusza temat długości życia i nieśmiertelności. Główna bohaterka choruje na bardzo rzadką chorobę, a jej bliscy znajdują nietypowy sposób, aby jej pomóc. Dziewczynka zostaje zamrożona. To co robią właściwie jest eksperymentem, który dobrze się kończy i daje przyczynek do dalszych badań nad tą metodą. Natomiast zaznaczyć muszę, że autorka wkracza na futurystyczny grunt, ale skupia się nie na samej metodzie, a na wyzwaniach jakie stoją przed osobą, która się jej podda. Ihyon będzie musiała nauczyć się żyć na nowo, w kompletnie innej rzeczywistości. Można powiedzieć, że nagle trafi do przyszłości.

Myślałam, że w „Przebudzonej” znajdę więcej elementów sciencie-fiction, natomiast – jak już wspominałam – ta książka skupia się na człowieku i jego odczuciach. Oczywiście autorka zarysowuje tło i pokazuje, jak w przyszłości ludzie będą walczyć chociażby z takimi wyzwaniami jak zanieczyszczenie środowiska. Wierzy, że ich podejście się zmieni i zaczną myśleć coraz bardziej globalnie.

Rozumiem intencję Choi Eunyung , rozumiem dlaczego tak skupiła się na Ihyon, jej wspomnieniach i odczuciach. Różni twórcy akcentują, że nieśmiertelność ma swoją cenę. Tu jest ona opisana w radosnej konwencji, bo w końcu dziewczynka zdrowieje, jednak to i tak postawiło jej życie do góry nogami. Tak niewiele brakowała, a skazałoby ją na samotność. Uwierzcie, że ta historia jest naprawdę ciekawie wymyślona. Brakuje mi w niej dosłownie jednej informacji. Jak właściwie metoda pomogła wyzdrowieć Ihyon. Czy w czasie, który spędziła w kapsule poprawiła się jakość powietrza, znaleziono lek, a może sama hibernacja sprawiła, że coś się zadziało w organizmie?

Pisząc tę recenzję zastanawiałam się, ile szczegółów z fabuły zdradzić. Początkowo nie chciałam pisać, w jaki sposób bliscy pomogli Ihyon. Jednak stwierdziłam, że ten element z zamrożeniem wzbudził właśnie moją ciekawość. Uznałam, że zdradzę tyle, ile wydawca. Mam nadzieję, ze to była dobra decyzja. Natomiast jeżeli dziecko samo nie przeczyta opisu, nie róbcie tego. Książka ma charakter śledztwa. Ihyon poznaje i analizuje otocznie. Szuka wskazówek, co jest prawdą – jej wspomnienia czy teraźniejszość. Pozwólmy czytelnikom robić to wspólnie z nią.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Chłopki" Joanna Kuciel-Frydryszak

Swego czasu chyba pół Polski czytało „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak, a Internet zalewała fala zachwyconych opinii. I ja pomyślałam sobie: „Wow. Świetny temat. W końcu ktoś opowiada o tym, jak zmieniła się sytuacja kobiet w Polsce w ciągu zaledwie 100 lat.” Przyszedł moment, że „Chłopki” trafiły do mojego kręgu znajomych i rodziny i zauważyłam coś ciekawego. Nie było śladu po entuzjastycznych opiniach, które znałam z sieci. Zauważyłam objętość, nudę, a nawet oburzenie z powodu tego, co Kuciel-Frydryszak napisała. Czy treść „Chłopek” to „oczywista oczywistość” i nie warto niej mówić? Czy autorka obala mit naszych mamuś i babć?

Oczywiście, że warto pisać o sytuacji kobiet na przestrzeni dziejów. Jednak okazało się, że autorka wkroczyła na bardzo delikatny, a nawet grząski grunt i chyba nie przebrnęła przez niego z gracją. Różne źródła podają, że ok 3/4 ludzi w okresie II RP mieszkało na wsi. Czyli mowa o naszych rodzinach. Kuciel-Frydryszak pisze o życiu tych ludzi, a dokładniej o sytuacji kobiet z tej grupy społecznej. Prezentuje ją w szerokim aspekcie – co uznaję za plus – jednak „Chłopki” to książka napisana ewidentnie pod konkretna tezę. Autorka chce pokazać piekło, jakie kobiety wówczas przeżywały.

I znając fakty poniekąd ciężko z tą tezą dyskutować. Była bieda i był patriarchat. Jednak Kuciel-Frydryszak pisząc „Chłopki” popełnia – w moim odczuciu – jeden zasadniczy błąd. Pozwala sobie komentować. A moi drodzy to jest reportaż, a nie rozpalająca wyobraźnię powieść obyczajowa o biednej, dzielnej dziewczynie walczącej z przeciwnościami losu. To jest reportaż, ale nie o jakichś odległych ziemiach, innej kulturze, które możemy bezczelnie oceniać przy kawie z koleżankami, bo nas nie dotyczą. To jest właśnie tekst o nas, o ludziach których często znaliśmy. Dlatego wymaga szczególnej ostrożności.

Czy ktoś kiedyś wykorzysta nasze historie, moje kochane rówieśniczki, i napisze książkę o kobietach, które desperacko próbowały połączyć macierzyństwo z pracą na etacie, o rodzinach które brały kredyt na 20, 30 lat, bo chciały stworzyć swoje wymarzone miejsce do życia? Czy ktoś kiedyś będzie analizował jakie nierozważne było tworzenie tak małych rodzin? Czasy są jakie są, a my musimy się do nich dostosować i tak samo było w przeszłości. Kuciel-Frydryszak pisze o piekle kobiet, ale czy te kobiety same postrzegały swoją sytuację jako piekło? Teraz już raczej będzie mowa o córkach tamtych kobiet, które często z podziwem i szacunkiem wspominają swoje mamy. I chyba jest to dla nich smutna lektura, bo nie tak patrzyły na swoje rodzinne domy.

Poruszę jeszcze jeden aspekty czysto techniczny. Mianowicie autorka przywołuje w „Chłopkach” mnóstwo historii, które są bardzo do siebie podobne, co zapewne miało stworzyć wrażenie masowości pewnych zjawisk, jednak sprawia też, że czytanie tej książki jest nieco monotonne. Jakbyśmy w kółko czytali o tym samym.

Co bym dodała do „Chłopek”? Zabrakło mi części stricte historycznej. Czegoś o II RP i jej sytuacji społecznej? Kuciel-Frydryszak skupia się na historiach, na ludziach, co jest nieco popowe, ale chyba też pod masowego czytelnika ta książka została napisana. Jak wiemy odniosła ona sukces, czego autorce serdecznie gratuluję. Natomiast w moich opiniach dzielę się swoimi emocjami i spostrzeżeniami, a w tej konkretnej chciałam ująć odczucia bliskich mi kobiet, które nie są aktywne w sieci, a które książkę tę potraktowały bardzo osobiście. One inaczej zapamiętały swoje mamy, inne emocje towarzyszyły relacjom z ich życia.

Czytaj więcej »

"Okrytogłowi, czyli nadchodzi Królik Rakieta" Waldemar Grin

Kiedy zaczęłam czytać książkę „Okrytogłowi, czyli nadchodzi Królik Rakieta”, do głowy przyszedł mi „Czarny Wygon” Stefana Dardy. Mgła, facet w aucie, wokół którego dzieją się dziwne rzeczy, który ewidentnie nie może dotrzeć tam, gdzie planuje. Jednak szybko okazuje się, że książka Waldemara Grina to nie horror, a całkiem sympatyczne satyra. Główny bohater przenosi się do innego świata. Świata podzielonego na bardzo widoczne kasty, a rozpoznać je można po nakryciu głowy, jakie noszą ich przedstawiciele. Można powiedzieć, że książka szybko przemienia się w komedię omyłek, podczas której bohater w spektakularny sposób przemierzy całą drabinę społeczną tej krainy.

Czuje u Grina – nie wiem, czy słusznie – inspiracje Sławomirem Mrożkiem. Autor tworzy siateczkę absurdów, do której bohater szybko musi się przystosować. Królik – bo taki otrzymuje przydomek – nieco przekornie i śmiało podchodzi do przestrzegania przepisów, co jeszcze potęguje komiczny wydźwięk książki. Jest to taki bohater, który czuje kiedy może „fikać”, a kiedy się przypochlebiać. Dzięki sprytowi i cwaniactwu robi karierę.

Jak już wspomniałam społeczeństwo z „Okrytogłowych...” jest wyraźnie podzielone na kasty, a każda kolejna jest nadrzędna nad swoją poprzedniczką. Kasty raczej się nie mieszają, ale jest możliwość awansu. Jego zasady niby są określone, ale tak naprawdę wszystko zależy od „wdzimisię” decydenta.

I tu należy postawić ważne pytanie, jak bardzo świat do którego trafił Królik różni się od tego normalnego, naszego? Czy biedni trzymają z biednymi, bogaci z bogatymi, a wszelkie mezalianse są niemile widziane? Czy klasa rządząca jest mała i sterylna, a dostać się można do niej wyłącznie dzięki układom?

Stary mają to do siebie, że pomysłowo obśmiewają pewne oczywistości. I bardzo sprawnie zrobił to Waldemar Grin w „Okrtołowych...”. W tej książce absurd goni absurd. W trakcie czytania bawić można się wybornie, a jednak jest tu jakaś iskierka, która skłania do refleksji na temat podziałów społecznych. Jak bardzo są jeszcze żywe? Z czego się biorą? Czy warto je pielęgnować?

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.

Czytaj więcej »

"Lilo i Stich. Rodzina jest najważniejsza"

Ja nie przepadam za takimi książkami, ale dzieciaki je kochają. O czym mowa? O tzw. opowieściach filmowych. Naszyły mnie pewne rozważania na temat publikacji tego typu, bo synek dostał książkę z jakże ostatnio modnymi Lilo i Stichem pt. „Rodzina jest najważniejsza”. Jest to właściwie przełożenie fabuły znanej z animacji na książkę dla przedszkolaka. Z jednej strony świetna sprawa, bo dzieci chętnie sięgają po książki ze znanymi bohaterami, ale z drugiej mnie w tych historiach zawsze czegoś brakuje.

Jeżeli miałabym oddać głoś synkowi, to jest bardzo zadowolony z tego prezentu. Śliczna, kolorowa książka z tak dobrze znanym mu Stichem. Tu zaznaczę, że on akurat nie oglądał tej bajki, ale trudno nie znać tego bohatera. Właściwie muszę przyznać redakcji, że całkiem udanie przenieśli na papier historię Lilo i Sticha. Na tyle sprawnie, że przedszkolak ogarnął, że jest to niebezpieczny przybysz z kosmosu i że został najlepszym przyjacielem dziewczynki, która bardzo przyjaciół potrzebowała. Ja nieco mocnej zaakcentowałabym, że stworek był ścigany przez wysłanników Rady Galaktycznej. Natomiast muszę wytknąć redakcji dużą wpadkę. Już w pierwszym akapicie nazywają Obiekt 626 imieniem Stich, aby po kilku stronach powiedzieć, że to Lilo go tak nazwała. Dzieci jeszcze nie zorientowały się, pomimo kilkukrotnego przeczytania. Myślę, że to imię jest dla nich tak oczywiste, że nie zauważą tego błędu, ale mnie okrutnie zakuł w oczy.

A jak jest u was? Sięgacie po książkowe adaptacje ulubionych animacji? Których bohaterów wasze dzieci lubią najbardziej. Ja przyznam, że robię to z nieco ciężkim sercem, bo lubię prezentować dzieciom inne światy, nowe opowieści, jednak mam świadomość, że je to ciesz, że dobrze czują się w towarzystwie dobrze im znanych bohaterów. Oni zachęcają do czytania, a książki z nimi często otrzymują miano tych ukochanych.

Czytaj więcej »

"Mopsorożek i Koalorożka" Matilda Rose

W kojemnym tomie przygód księżniczki Ali i Mopsorożka pt. „Mopsorożęk i Koalarożka” Matilda Rose porusza temat pewności siebie. Księżniczki, książęta i ich pupile przygotowują się do konkursu talentów. Ignacy i Koalorożka planują zaśpiewać wspólnie piosenkę, jednak zwierzątko jest bardzo wstydliwe i kiedy ma wystąpić przed publicznością znika. Ala i Mopsorżek zastanawiają się, jak sprawić, aby Koalorożka uwierzyła w siebie, a występ doszedł do skutku. Do tego wszystkiego gnie puchar, główna nagroda w konkursie. Należy go możliwie szybko odnaleźć, bo inaczej konkurs okaże się katastrofą.

Cykl o Mopsorożku wręcz ocieka przyjaźnią, a przyjaźń to m.in. wsparcie. I właśnie je otrzymuje Koalorożka. Nie jest zmuszana do występu, jak cyrkowe zwierzątko. Towarzysze bacznie ją obserwują i zastanawiają się, jak wydobyć z niej talent, który przecież każdy posiada. W toku fabuły okazuje się, że drobna modyfikacja występu jest wystarczająca. Że dużo łatwiej robi się coś, co sprawia nam przyjemność. I tak było w przypadku Koalorożki radość jaką czerpała z występu udzieliła się publiczności.

Ogromnie cieszę się, że moje dzieci tak lubią cykl o Mopsrożku. To wspaniałe, wspierające książki. Ich bohaterowie nigdy nie zostawiają nikogo w potrzebie. Dla każdego maja dobre słowo. Poświęcają dużo uwagi, aby pomóc, doradzić. Do tego te wszystkie magiczne stworzenia. One są przecudowne, a magia jaka noszą w sobie dodaje książkom pierwiastek niesamowitości.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »